เสียงกรีดร้องของสวีอวี้เจี๋ยเต็มไปด้วยความโกรธและความหวาดกลัว ไร้ซึ่งความหนักแน่น
ประกอบกับความตื่นตระหนกในแววตา ยิ่งทำให้เธอทำอะไรไม่ถูกโดยไม่รู้ตัว
ปฏิกิริยาเช่นนี้ ทิงเปาเห็นแล้วก็อดขมวดคิ้วไม่ได้
เขามีชีวิตมาครึ่งศตวรรษ จบแค่ประถม ตั้งแต่วัยรุ่นก็ผ่านความลำบากมามากมาย เคยนอนใต้สะพาน เคยขโมยของ ถูกคนตามล่า สุดท้ายไปใช้แรงงานในไซต์ก่อสร้างเพื่อหาเลี้ยงปากท้อง กระทั่งก่อตั้งบริษัทของตัวเอง
เรื่องราวหลากหลาย สถานการณ์ต่างๆ นานา ผู้คนทุกรูปแบบ เขาล้วนผ่านพบและเคยเห็นมาแล้ว ยิ่งเรื่องผู้หญิงแล้วไม่ต้องพูดถึง เรื่องการเข้าสังคมและสารพัดชีวิตคน เขาเข้าใจอย่างทะลุปรุโปร่ง!
เมื่อเห็นท่าทีเช่นนี้ของสวีอวี้เจี๋ย ใจของทิงเปาก็กระจ่างแจ้ง
เพียงแต่เขายังไม่อยากเชื่อสิ่งที่หลี่หย่วนเต้าพูด เพราะไม่ว่าอำนาจหรือทรัพย์สิน ในอำเภอปินโจวเล็กๆ แห่งนี้ เขาล้วนเป็นที่หนึ่ง
เขาค่อนข้างยากจะเชื่อว่าสวีอวี้เจี๋ยกล้าหักหลังเขา กล้าสวมเขาให้ ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว!
แต่ถึงแม้เรื่องตรงหน้าจะเป็นเรื่องจริง ที่สวีอวี้เจี๋ยหักหลังเขา ก็ไม่สามารถพูดออกมาตรงๆ ต่อหน้าผู้คนได้
ดังนั้นเขาจึงหัวเราะเย็นชาแล้วพูดว่า: "ไอ้หนู แกรู้ไหมว่าผลของการใส่ร้ายผู้หญิงของฉันเป็นยังไง? จะบอกให้ ในอำเภอปินโจว ไอ้พวกที่ฉันหักแขนหักขามีไม่น้อย! ตอนนี้ถ้าแกคุกเข่ายอมรับผิด บอกว่าคำพูดเมื่อกี้ล้วนโกหก ฉันจะให้โอกาสแกมีชีวิต!"
เขาต้องรักษาหน้าเอาไว้ ไม่อย่างนั้นกลัวจะถูกคนนินทาลับหลังว่าโดนสวมเขา
และสิ่งที่เขาพูดก็ไม่ใช่คำขู่
ในฐานะที่ทำธุรกิจก่อสร้าง ไม่ว่าจะเป็นมาเฟียหรือเจ้าหน้าที่ เขาล้วนรู้จักทั้งนั้น
ในสายตาของทิงเปา ถ้าจะจัดการหลี่หย่วนเต้าให้ตาย ก็แค่พลิกมือเท่านั้น อย่าคิดว่าง่ายนัก!
"หึหึ... บนตัวเธอมีกลิ่นของผู้ชายหลายคน!"
"ฉันเรียนแพทย์แผนจีน จมูกไวกว่าคนอื่น"
หลี่หย่วนเต้าชี้ไปที่สวีอวี้เจี๋ยแล้วพูดอย่างไม่รีบร้อน
สวีอวี้เจี๋ยทั้งโกรธทั้งร้อนใจ: "ที่รัก รีบจัดการเลย รีบเรียกคนมา แถมแจ้งตำรวจด้วย! เขาใส่ร้ายฉัน แจ้งตำรวจเลย จับเขาเข้าคุกให้หัวแตก!"