ตอนนี้จางซุ่นผีมันยโสโอหังสุดขีด
ใบหน้าที่เคยถูกหลี่หย่วนเต้าตบจนบวมฉึ่งอย่างกับหัวหมู เต็มไปด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมและเจตนาฆ่า
ด้านหลังเขา ปรมาจารย์ยุทธสองคนบวกกับยอดฝีมือระดับเสวียนจิ่งอีกกว่าสิบคน กำลังอาละวาดราวกับคลื่นยักษ์
จนทำให้หวงจ่านและหูหลี่หายใจแทบไม่ออก
ส่วนเจ้าตัวนั่น ชี้ไปที่พื้นแล้วตะโกนลั่นด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว "คุกเข่า! คุกเข่าลงเดี๋ยวนี้นะ! ไอ้พวกขยะสามตัว! ถ้าพวกแกไม่คุกเข่าให้คุณชายฉันพอใจ วันนี้พวกแกตายหมดแน่!"
ทั้งหวงจ่านกับหูหลี่เม้มปากแน่น หน้าตาเต็มไปด้วยความกังวลและลังเล
พวกเขาทำใจจะคุกเข่าลงแล้ว
เมื่อเจอกับกำลังหนุนขนาดนี้ ในสายตาพวกเขา ต่อให้หลี่หย่วนเต้าก็อย่าหวังว่าจะปกป้องพวกเขาได้เลย
ดีไม่ดี ยอมก้มหัวก่อนดีกว่า!
หลี่หย่วนเต้าเห็นสีหน้าคนทั้งคู่ก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัวเงียบๆ ปกติสองคนนี้ดูภูมิฐานดี ไม่เพียงแต่ฝีมือแพทย์สูงส่ง ฐานะลูกศิษย์สำนักเสวียลูจวีก็นับว่าไม่ธรรมดา
น่าเสียดายที่อยู่ในสำนักเสวียลูจวีแล้ว มักจะควบคุมอะไรเองไม่ได้เลย เรียกได้ว่าลำบากเอามากๆ
มาเจอจางซุ่นผีที่ยโสนักหนาอย่างนี้ ต่อหน้าพวกเขายังกลัวหัวหดไม่เข้าเลย
คนมีที่ไหน ที่นั่นมีสังคม มีความขัดแย้งเสมอจริงๆ!
"เอะอะก็ให้คนคุกเข่าแถมยังเห่าเป็นหมาอีก หมามันก็พูดจาสุนัขไม่เห็นแปลก!"
หลี่หย่วนเต้าเหลือบตาขึ้นมองจางซุ่นผี พูดเรียบๆ ไม่ใส่ใจ
จางซุ่นผีโกรธจนแทบระเบิด แต่ละคำอาบไปด้วยไอสังหาร "แกนั่นแหละ! ไอ้หมา! คุกเข่าลง! อีกเดี๋ยวแกจะได้ลิ้มรสฝีมือคุณชายฉันเอง แกจะได้เห็นกับตาว่าฉันหักขาหมาแก ต่อยมือหมาของแก! อย่าได้ฝันว่าจะหนีจากที่นี่ไปได้! แต่ไม่ต้องห่วง คุณชายฉันไม่ปล่อยให้พวกแกตายหรอกนะ! ที่นี่เป็นโรงพยาบาล รับรองไม่ขาดลมหายใจแน่! แต่จะให้พวกแกเจ็บจนอยากตาย!"
"ถ้าพวกแกคิดจะลดความเจ็บปวดลงหน่อยละก็.. งั้นก็.. ตอนนี้! ทันที! เดี๋ยวนี้! คุกเข่า!"
คำพูดโหดเหี้ยมช่วงท้าย
ทำให้หูหลี่กับหวงจ่านสะดุ้งไปทั้งตัว เกือบจะคุกเข่าลงไปแล้ว!
เพราะเทียบกันแล้ว ภูมิหลังของจางซุ่นผีมันแข็งเกินไป พวกเขาไม่มีปัญญาไปหาเรื่องมันได้เลยแม้แต่น้อย!
ก็แหงล่ะ ใครใช้ให้มันมีปู่เป็นถึงมหาเอลเดอร์เล่า?