ภายในบ้านตกอยู่ในบรรยากาศน่าอึดอัด
แต่ทัวป๋ออิ๋งที่เดินออกจากหมู่บ้านบ้านอันหยา ใบหน้าชราฉายแววไม่พอใจ
ฝานโหย่วลวี่ถนัดสังเกตสีหน้าอยู่แล้ว
เขาจับได้อย่างรวดเร็วว่าทัวป๋ออิ๋งไม่สบอารมณ์ จึงอดไม่ได้ที่จะถามอย่างระมัดระวังว่า "รุ่นพี่ทัวปา ข้าพเจ้า... ทำอะไรผิดไปหรือเปล่า"
"ฮึ!"
"สองคนนั้น คนหนึ่งเป็นลุงใหญ่ของคุณชายหลี่ อีกคนเป็นลูกพี่ลูกน้องของคุณชายหลี่!"
"ต่อให้พวกเขาไม่ถูกกัน แต่สุดท้ายก็เป็นคนในครอบครัว"
ทัวป๋ออิ๋งพูดอย่างหนักแน่น "ส่วนพวกเราคือคนนอก! ปากบอกว่าจะทวงศักดิ์ศรีให้คุณอาและคนอื่นๆ ก็พอแล้ว แต่เมื่อครู่เจ้ากลับชี้หน้าต่อว่า เหยียบคนอื่นซะราบคาบ แบบนั้นไม่ดีเอามากๆ"
"อา..."
"รุ่นพี่ทัวปา ข้าผิดไปแล้ว!"
"คุณชายหลี่จะโกรธไหม"
ฝานโหย่วลวี่ทำหน้าตื่นตระหนก รีบเอ่ยถาม
ทัวป๋ออิ๋งส่ายหน้า "วางใจ คุณชายหลี่ไม่ใช่คนแบบนั้น ไม่โทษเจ้า ที่ข้าพูดตอนนี้ก็เพื่อเตือนเจ้า คราวหน้าต้องระวัง!"
"ขอรับ!"
"คำสอนของรุ่นพี่ ข้าพเจ้าจะจดจำไว้!"
ฝานโหย่วลวี่ถอนหายใจเย็นๆ ปาดเหงื่อบนหน้าผาก พลางรับคำไม่หยุด
...
"นั่น... กินข้าว!"
"พวกเรากินกันต่อเถอะ!"
บรรยากาศน่าอึดอัดดำเนินไปชั่วครู่ สุดท้ายไป๋จงกั๋วก็ยิ้มเจื่อนๆ เอ่ยชวน
หลี่หว่านได้สติ จึงรีบพูดว่า "พี่ใหญ่ ติ้งจวิน นั่งกันต่อเถอะ พวกเราครอบครัวเดียวกัน ไม่ต้องเกรงใจ ตอนนี้ไม่มีคนนอกแล้ว"
"ฮี่ๆ..."
"ใช่ๆ เรากินข้าวกัน"
"ลุงใหญ่กับพี่ติ้งจวินอย่ารังเกียจว่าอาหารบ้านเราจนๆ เลยนะ!"
ไป๋เสี่ยวเสี่ยวตอนนี้รู้สึกสะใจมาก พูดพลางยิ้มร่า
เธอชำเลืองตาไปทางไป๋จงหลางและไป๋ติ้งจวินเป็นระยะ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ราวกับไก่ที่ชนะศึก
"ไม่หรอกๆ..."
"อาหารมากมายขนาดนี้ จะจนได้ยังไง"
ไป๋จงหลางยิ้มเจื่อนๆ พยายามเค้นรอยยิ้มออกมา "เอ้า... กินกัน! ปีนี้พวกเราครอบครัวก็แค่คืนนี้ที่ได้กินข้าวกันส่วนตัว วันมะรืนตรุษจีน ยังต้องไปงานเลี้ยงปีใหม่! มื้อเย็นวันนี้ต้องกินให้ดี! ฝีมือคุณน้องสะใภ้ยังยอดเยี่ยมเหมือนเดิม อิจฉาจงกั๋วจริงๆ..."
ตอนนี้เขาเอาแต่จะเปลี่ยนเรื่องคุย
เมื่อครู่ทั้งขายหน้า ทั้งน่าอึดอัด!
ถ้ามีรูให้มุดลงไปได้ เขาคงมุดไปนานแล้ว