“ฉันผิดไปแล้ว ฉันผิดไปแล้วจริง ๆ …”
ขาทั้งสองข้างถูกระเบิดเละ หวงจ่านตอนนี้กลัวสุดขีด เขาเริ่มร้องขอชีวิตจากหลี่หย่วนเต้าไม่หยุด
เพียงแต่
ขาหักทั้งสองข้าง บวกกับความเจ็บปวดเสียดกระดูก เขาหมดสภาพฟุบกับพื้น ขยับตัวไม่ได้แม้แต่นิด
มีเพียงปากที่ครวญครางไม่หยุด
ด้านข้าง เฉิงซวินและสวีฮุ่ยชุนที่คุกเข่าอยู่แล้ว รู้สึกหนังศีรษะชาไปหมด
เมื่อกี้พวกเขายังเยาะเย้ยถากถางหลี่หย่วนเต้าสารพัด!
ตอนนี้ถ้าอีกฝ่ายฟาดฝ่ามือมาสักที หัวของพวกเขาคงแตกกระจายเหมือนแตงโมแน่?
คิดถึงความเป็นไปได้นั้น
พวกเขารีบหมอบราบลง โขกหัวกับพื้นไม่หยุด ปากก็ร้องว่าพวกเราผิดไปแล้ว พวกเราผิดไปแล้ว!
เมื่อเผชิญหน้ากับความตาย ไม่มีใครทำใจเฉยได้!
ความตาย ตราบใดที่เป็นคน ตราบใดที่มีชีวิต ก็ล้วนกลัวฝังลึกถึงกระดูกดำ!
มีคนส่วนน้อยเท่านั้น ที่ตกอยู่ในทางตันหรือหัวใจแหลกสลาย ถึงจะเผชิญความตายอย่างสงบได้!
“บอกฉันหน่อย ตอนนี้รู้หรือยังว่าฉันอาศัยอะไร”
หลี่หย่วนเต้ามองไปทางหวงจ่าน เอ่ยเย็นชาอีกครั้ง
“รู้แล้ว ผมรู้แล้ว!”
“คุณชายหลี่ ได้โปรดให้โอกาสผมสักครั้ง อย่าฆ่าผมเลย!”
“ผมรู้ว่าผิดไปแล้ว ผมรู้ว่าผิดไปแล้ว…”
หวงจ่านแผดเสียงแหบพร่า อ้อนวอนไม่หยุด
ตอนนี้เขากลัวจนสุดจิตสุดใจ รู้สึกเหมือนถุงน้ำดีแตกสลาย
ตอนนี้เองที่เขาเข้าใจแล้วว่าเหตุใดอาจารย์กู้หยงจึงคุกเข่าให้หลี่หย่วนเต้า
คนตรงหน้า ไม่เพียงแต่ฝีมือแพทย์น่าทึ่ง ฝีมือยังแกร่งเหนือจินตนาการ
แถมวิธีลงมือยังเหี้ยมโหดถึงที่สุด!
หาเรื่องกับคนแบบนี้ ก็อย่างที่จินไป่เฉิงพูดไว้เมื่อกี้ เขากำลังหาที่ตายชัด ๆ!
ยิ่งอย่างที่หลี่หย่วนเต้าพูด เขากำลังท้าทายด้วยราคาของความตาย!
คำพูดนี้ ทำให้เฉิงซวินและคนอื่น ๆ เข้าใจอย่างลึกซึ้งเช่นกัน!
“แกจะโชว์เหนือก็ได้!”
“สำหรับฉัน มันไม่สำคัญอะไรนัก”
“แต่พ่อแม่และครอบครัว คือเส้นตายของฉัน!”
หลี่หย่วนเต้าสีหน้าเรียบเฉย มองคนที่อ้อนวอนบนพื้น เอ่ยเสียงเย็น “เมื่อกี้ฉันบอกแล้ว ว่ากำลังท้าทายฉันด้วยราคาความตาย!”
ราคาของความตาย!
เป็นราคาของความตายจริง ๆ!
อีกฝ่ายแค่สะบัดมืออีกที หวงจ่านคงตายสนิท!
เฉิงซวิน สวีฮุ่ยชุน และคนอื่น ๆ ใจสั่น นึกหวาดผวาอยู่ในใจ
“ฉันผิดไปแล้ว ฉันผิดไปแล้วจริง ๆ …”