หวงจ่านคาดหวังว่าอาจารย์จะออกหน้าแทนเขา สั่งสอนหลี่หย่วนเต้าอย่างสาสม
แต่ตอนนี้
กู้หยงกลับเข่าอ่อนคุกเข่าลงกับพื้น
หรือว่าร่างกายมีปัญหาตรงไหน เกิดอาการกำเริบกะทันหัน?
แต่ก็รู้อยู่แก่ใจ
อาจารย์กู้หยงเองก็เป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่แข็งแกร่ง ร่างกายกำยำแข็งแรง!
ดังนั้นหวงจ่านก็มึนงงไปชั่วขณะ ดวงตาเบิกกว้าง สายตาว่างเปล่าอย่างที่สุด
ส่วนสวีฮุ่ยชุนและเฉิงซวินที่อยู่ใกล้ ๆ ก็งุนงงไม่เข้าใจ
ตอนนี้ ทำไมจู่ ๆ ถึงคุกเข่าลง?
ทุกคนก็คิดว่ากู้หยงมีโรคอะไรกำเริบ!
"ขาอ่อน?"
"ข้าจะไม่ขาอ่อนได้ไง?"
กู้หยงจ้องเขม็งหวงจ่านอย่างโกรธแค้น กัดฟันตะโกน: "พยุงข้าขึ้น!"
ในแววตาของเขาตอนนี้เต็มไปด้วยเพลิงโทสะ แทบอยากจะตบหวงจ่านให้ตายคามือ
ศิษย์คนนี้พรสวรรค์ด้านการแพทย์นับว่าไม่เลว
แต่สมองดันโง่เหลือเกิน!
ที่ปินไห่โน่น
ปกติอยู่ในสำนัก เจ้าหนูนี่ถ่อมตัวมาก
เพราะในสำนักมีศิษย์อัจฉริยะด้านการแพทย์มากมาย นับไม่ถ้วน คนที่พรสวรรค์ดีกว่าเขาก็ไม่น้อย
ดังนั้นไม่กล้าเย่อหยิ่งแม้แต่น้อย ยิ่งไม่กล้าทำเก๊ก!
แต่พอก้าวออกจากสำนักเสวียลูจวี หางเจ้านี่ก็ชี้ขึ้นฟ้า รักษาคนไปทั่ว ทำเก๊กไปทั่ว!
ตอนแรกกู้หยงก็ไม่ค่อยพอใจ แต่หลัง ๆ ก็ชิน
ก็เด็กหน่อยนี่นา มีเรื่องให้ภูมิใจแล้วจะเก็บงำไว้ทำไม?
จะเก๊กก็เก๊กไป!
เพราะศิษย์คนนี้ วิชาแพทย์ที่ร่ำเรียนมา หลายปีมานี้ก็ช่วยชีวิตคนไว้ไม่น้อย กระทั่งคนไข้ที่บ้านยากจน เขาก็รักษาให้ฟรีโดยตรง ก็นับว่าทำประโยชน์ให้กับมวลชนผู้ยากไร้!
แต่ไอ้หมอนี่ จะเก๊กก็เก๊กไปสิ ทำไมถึงเก๊กใส่นายน้อยหลี่?
นี่มันหมายถึงชีวิตเลยนะ!
นายน้อยหลี่ตรงหน้า ฝีมือแพทย์ระดับนี้มันคือวิชาดั่งภูตผีเทพเซียน เทพยังทำได้แค่นี้!
ถึงขั้นที่คนธรรมดาจินตนาการไม่ถึงเลย!
แต่ หมอเก่งก็ช่างเถอะ
ฝีมือของนายน้อยหลี่ ก็สุดยอดเทียบเท่าเซียนบนดิน!
ก่อนหน้านี้เขาได้รู้จากจวินจ้านเทียนและคนอื่น ๆ ว่า หลี่หย่วนเต้าเป็นยอดฝีมือแดนเทวะตัวจริง!
นี่คือสุดยอดบุคคลในตำนานเลยนะ!
ไปมีเรื่องกับคนระดับนี้ ยังอยากมีชีวิตอยู่ไหม?
"พยุงข้าขึ้น รีบพยุงข้าขึ้น…"
เห็นหวงจ่านยังมึนงงไม่ขยับตัว กู้หยงก็ตะโกนเร่งอีกครั้ง