"เหลียงเจิ้น เมื่อก่อนไม่เห็นนายจะเป็นไอ้ขี้ขลาดแบบนี้เลยนะ?"
"นายถอยไปก่อน รอข้าจัดการไอ้จอมเก๊กนี่เสร็จ แล้วค่อยมาคิดบัญชีกับนาย!"
ฉู่หยางจ้องเหลียงเจิ้นที่ถูกถานซว้ายเตะล้มลงกับพื้นอย่างดุร้าย จากนั้นก็เดินไปหาหลี่หย่วนเต้าด้วยสีหน้าเดือดดาล พูดเสียงเย็นว่า "ไอ้สัตว์ นายคุกเข่าลงเดี๋ยวนี้ แล้วขอโทษเหยียนหลิง! อย่างน้อยเดี๋ยวข้าจะได้ไม่ทรมานนายมากเกินไป!"
"นายนั่นแหละคุกเข่าลง!"
"นายคุกเข่าคุย ข้าจะได้ไม่ต้องแหงนคอ!"
หลี่หย่วนเต้าพิงโซฟา ส่ายหน้าอย่างจนใจ ถอนหายใจ
ตอนนี้สิ่งเดียวที่เขาอยากคิดคือจะจัดการกับฉู่หยางและพวกยังไง
ฆ่าพวกมันไปเลย มันไม่ค่อยสมจริง
หลักๆ คือเหอเม่ยอวี้กลับมา ทำให้เขาลำบากใจ
"เหอะๆ..."
"แม่ง ยังมาเก๊กใส่ข้าอีกนะ!"
"ดีมาก งั้นก็อย่าหาว่าข้าไม่ไว้หน้าหัวหน้าห้องเหอเหม่ยอวี้ของพวกนายเลย!"
ฉู่หยางโกรธจัดจนกลับกลายเป็นยิ้ม กัดฟันตะโกนว่า "ข้าจะหักขาหมานายเดี๋ยวนี้ แล้วให้นายคุกเข่าขอโทษเหยียนหลิง! จากนั้นก็ค่อยๆ บดกระดูกทั้งร่างนายทีละชิ้น ให้รู้ซะว่าผลลัพธ์ของการล่วงเกินและข่มขู่ข้าฉู่หยางเป็นยังไง!"
พูดพลาง
เขาก็เตรียมลงมือกับหลี่หย่วนเต้า
ฉินเหยียนหลิงเห็นดังนั้นก็ตื่นเต้นสุดขีด แววตาเต็มไปด้วยความแค้น "พี่หยาง ฆ่ามัน ฆ่ามันเลย! ข้าอยากให้มันคุกเข่า คุกเข่าต่อหน้าข้าแล้วร้องเหมือนหมา คร่ำครวญเหมือนหมาขี้แพ้!"
ตั้งแต่เด็กจนโต เธอเติบโตมากับคำชมและเสียงเยินยอ ไม่เคยเจอผู้ชายแบบหลี่หย่วนเต้ามาก่อน
เจอเธอ ผู้ชายคนไหนบ้างไม่เข้ามาประจบ?
แต่หลี่หย่วนเต้ากลับจะตบเธอ น่าโมโหจริงๆ!
เธออยากให้หลี่หย่วนเต้าตาย ไอ้หนุ่มกุ้งแห้งแบบนี้ ควรตายให้หมด!
"พี่หยาง อย่า..."
เหลียงเจิ้นส่งเสียงร้องแหลม ตะโกนเตือน
แต่
ฉู่หยางไม่ยอมฟัง คว้ามือหมายจะยกหลี่หย่วนเต้าที่ดูผอมบางอ่อนแอขึ้นมา
"เฮ้อ ข้าบอกนายแล้ว ข้าไม่ชอบแหงนคอคุยกับใคร!"
"นายคุกเข่าลงคุยเถอะ!"
หลี่หย่วนเต้าถอนหายใจ ส่ายหัว
เขาใช้สวี่ถ่างทุย (ลูกถีบกวาด) เต็มแรงใส่ขาทั้งสองข้างของฉู่หยาง
เสียงดังตุบ
ฉู่หยางตอบสนองไม่ทันเลย ถูกหลี่หย่วนเต้าเตะล้มลงกับพื้น
เขาล้มตึงลงบนพื้น เกือบหน้าทิ่มดินกินขี้หมา
"แม่ง!"
"ลอบทำร้ายพ่อคนนี้!"