ยอดฝีมือจำนวนมากของสหภาพทหารรับจ้างโลหิต ตายภายใต้การสังหารของกิ่งไม้แห้ง ซุนจิ้งเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยตาตัวเอง
ชั่วขณะหนึ่ง เขาเบิกตากว้างโชน สีหน้าโกรธแค้นสุดขีด พร้อมกับแววตาหวาดผวา
เพราะกิ่งไม้แห้งเหล่านั้น พุ่งตรงมาทางพวกเขาแล้ว!
“ถอย!”
“ถอยเร็ว!”
ซุนจิ้งตะโกนเสียงลั่น รีบพาคนถอยไปถึงริมขอบหน้าผาหวังโยวหยา
กิ่งไม้จึงหยุดโจมตี
เห็นได้ชัดว่า ขอบเขตการโจมตีของกิ่งไม้แห้ง ไม่เกินบริเวณหวังโยวหยา
ลวี่ซานซูก็รีบบินถอยตั้งแต่แรกแล้ว สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว “เมื่อกี้โชคดีที่พวกเราไม่ได้โจมตีเต็มแรง แคโดนมันโจมตีตอบโต้ ไม่ใช่ถูกรัดสังหาร! แถมยังไม่ได้ใช้ไฟโจมตี... ไอ้นี่มันต้องเป็นปีศาจแน่ ๆ แถมยังแข็งแกร่งน่ากลัวสุด ๆ!”
ยอดฝีมือคนอื่น ๆ ของตระกูลลวี่ที่ถอยไปไกล ต่างก็รู้สึกโชคดี พากันสูดลมหายใจเย็น ๆ
“ลวี่ซานซู แกนี่มันโหดเหี้ยมจริง ๆ!”
“เมื่อกี้พวกแกโจมตีตอไม้ จงใจออกแรงแค่พอเป็นพิธี ให้พวกข้าหลงกลใช่ไหม?”
ซุนจิ้งมองมาอย่างเย็นชา ดุร้ายกาจ
ลวี่ซานซูหน้าบึ้งพูดเย็นชา “คนก็ตายไปหมดแล้ว พูดแบบนี้จะมีประโยชน์ห่าไร!”
เขาเกียจคร้านที่จะอธิบาย
แล้วพูดต่อ “ยาล้ำค่านี่ มุดหนีเข้ามาตรงนี้ ข้าสงสัยว่า ต้นไม้แห้งนี่คือร่างจริงของมัน! พวกเราจะจัดการมันได้ ต้องร่วมมือกัน หรือไม่ก็ไสหัวไปด้วยกัน ละทิ้งยาล้ำค่า!”
“ละทิ้งบ้าอะไร!”
“สมบัติที่สหภาพทหารรับจ้างโลหิตของข้ามองเห็น ไม่มีวันปล่อยมือ!”
ซุนจิ้งกัดฟันตะโกน “ตระกูลลวี่จะละทิ้ง พวกแกก็ไสหัวไปก่อนได้เลย”
“แหะแหะ...”
“ถ้างั้นข้าก็จะดูดูละครอยู่ข้าง ๆ รอพวกเจ้าได้ยาล้ำค่ามานะ!”
ลวี่ซานซูเอามือกอดอก พูดอย่างเย้ยหยัน
คำพูดนี้
ทำให้ซุนจิ้งและพรรคพวกสีหน้าย่ำแย่สุดจะทน
ลวี่ซานซูนี่มันเข้าทำนองนั่งอยู่ข้าง ๆ รอเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ชัด ๆ ไม่ใช่หรือ?
พวกเขาจะลงมือต่อไปได้ยังไง?
จะให้อีกฝ่ายได้กำไรฟรี ๆ ไม่ได้
“ลวี่ซานซู แกมันเก่งจริง!”
“งั้นพวกเราก็ร่วมมือกัน”
ซุนจิ้งถอนหายใจ กัดฟันพูด “ว่าไง! เจ้าวางแผนจะร่วมมือยังไง?”
“มีข่าวลือว่า ต้นไม้วิญญาณโบราณที่กลายเป็นปีศาจ จะมุดดินหนีไป”
“ต้นไม้แห้งตรงหน้า ข้าว่าก็คล้าย ๆ กัน”