ผู้หญิง!
หลี่หย่วนเต้าฆ่าได้ไม่ลังเล ถลกหนังงูพิษไม่ปรานี!
ไม่ต้องพูดถึงฉินเฟิ่งหลานคนนี้เลย ปล่อยไว้ก็เป็นภัย!
ตอนนี้ถูกเขาทิ้งลงกับพื้น สภาพไม่ต่างจากหมาข้างถนน
ด้านข้าง หม่าเสี่ยวปี้ที่ล้มอยู่กับพื้นเพราะขาทั้งสองข้างหักมองเห็นภาพนั้นแล้วก็ตะลึงงัน ดวงตาเบิกโพลง ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ!
หลี่หย่วนเต้าฆ่าคนจริง ๆ!
ชั่วขณะนี้
ในสายตาของหม่าเสี่ยวปี้ หลี่หย่วนเต้ากลายเป็นคนแปลกหน้าไปอย่างสิ้นเชิง ราวกับไม่ใช่เพื่อนสนิทที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กอีกต่อไป!
นิสัยโหดเหี้ยมเด็ดขาดเช่นนี้มีแต่คนในยุทธภพที่ใช้ชีวิตอยู่บนคมมีดเท่านั้นถึงจะมี!
หรือว่าพี่เต้าจะคลุกคลีอยู่ในยุทธภพมานานแล้ว?
ไม่นี่สิ เมื่อปีที่แล้วเขายังเป็นที่สองของการสอบเอ็นทรานซ์อยู่เลย!
ถ้าคลุกคลีอยู่ในยุทธภพจริง ไม่ตั้งใจเรียน แล้วจะสอบได้ที่สองได้ยังไง?
ในหัวของหม่าเสี่ยวปี้เต็มไปด้วยความสับสน
แต่ไม่นาน เขาก็กลับกลายเป็นตื่นตระหนกและไม่รู้จะทำอย่างไร
"พี่เต้า นายฆ่าคนแล้ว... คราวนี้เรื่องใหญ่แน่!"
"ขอโทษนะ เป็นความผิดฉันเอง..."
ทะเลาะวิวาท ทำร้ายร่างกายจนพิการ แม้จะถือว่าร้ายแรงมาก
แต่เทียบกับการฆ่าคนแล้ว มันคนละเรื่องกันเลย!
ฆ่าคน มันเปลี่ยนสภาพคดีไปโดยสิ้นเชิง!
นี่อาจต้องติดคุกจนตาย!
"ฆ่าก็จบ!"
"ผู้หญิงคนนี้ สมควรตาย!"
หลี่หย่วนเต้าส่ายหน้า สีหน้าสงบนิ่งมาก
แต่หม่าเสี่ยวปี้กลับร้อนรนใจสุดขีด "พี่เต้า รีบหนีไปเถอะ! ที่นี่ไม่มีกล้อง ไม่มีใครรู้ว่านายเป็นคนทำ! เดี๋ยวพอคนจากกรมตำรวจมา ฉันจะสารภาพว่าเป็นคนฆ่าเอง ยังไงขาฉันสองข้างก็ใช้การไม่ได้แล้ว ต่อไปก็คงเป็นแค่คนไร้ค่า! ติดคุกก็ติด..."
"ฉันไม่ต้องหนี นายก็ไม่ต้องติดคุก"
"เดี๋ยวฉันจัดการเอง"
หลี่หย่วนเต้าพูดอย่างสบาย ๆ พร้อมรอยยิ้ม "อีกอย่าง นายจะไม่กลายเป็นคนไร้ค่า ขาทั้งสองข้างนี่ ฉันรักษาให้หายได้! รอให้ขาหายดีแล้ว ก็รีบไปซะ..."
หม่าเสี่ยวปี้เบิกตากว้าง คิดว่าตัวเองหูแว่วไปแล้ว
เขาพูดอย่างงุนงง "พี่เต้า พูดอะไรของนาย? ขาฉันแหลกหมดแล้ว! ต่อให้เป็นปรมาจารย์แพทย์ยังไงก็รักษาไม่ได้ ฉันเดินไม่ได้แล้ว นายรีบไปเถอะ อย่าให้ฉันเป็นตัวถ่วงนายเลย..."
"ถ่วงอะไรกัน นอนนิ่ง ๆ ไว้!"