"จะฆ่าพวกเรางั้นเหรอ?"
"ของที่คนนับพันนับหมื่นขึ้น อย่างที่คิดไว้เลย ไม่ใช่ของดี!"
แววตาหลี่หย่วนเต้ามีเจตนาสังหารพวยพุ่ง เขามองท้องของอีกฝ่าย พลางกวาดสัมผัสจิตวิญญาณ สำรวจเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว
น่าขยะแขยงเกินไป!
เขาพูดต่ออีกว่า: "แกนี่ใจดำอำมหิตจริง ๆ เลยนะ! ไม่ใช่คนชัด ๆ ! หมาตัวเมียยังไม่ร้ายกาจเท่าแก! ลูกในท้องแกยังทนให้คนทำให้หลุดไปได้..."
ฉินเฟิ่งหลานสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง ส่งเสียงร้องอย่างบ้าคลั่ง: "แกหุบปากนะ! หุบปากเลยนะ! ลูกถูกพวกแกฆ่า ถูกพวกแกฆ่านะ! ถ้าไม่ใช่เพราะพวกแก ลูกของฉันก็ไม่เป็นไร! ฉันอยากให้พวกแกตาย ฉันอยากให้พวกแกตาย... ฉันอยากให้พวกแกสองคนเป็นเหมือนหมาที่ตายแล้วอยู่ใต้เท้าฉันและขอความเมตตา!"
"ฉันเกรงว่าแกจะไม่มีโอกาสนั่นแล้ว!"
หลี่หย่วนเต้าหัวเราะเบา ๆ อย่างดูถูกยิ่ง
หม่าเสี่ยวปี้ร้อนรนอย่างที่สุด: "พี่เต้า อย่าสนใจผมเลย รีบหนีไปเถอะ พวกมันคนเยอะ สู้ไม่ได้หรอก..."
ฉินเฟิ่งหลานมองไปที่วังเฮ่าที่อยู่ข้าง ๆ กัดฟันพูด: "พี่เฮ่า หักแขนขาไอ้ผู้ชายปากดีนี่ให้หมด ฉันอยากให้มันคุกเข่า ฉันอยากให้มันอ้อนวอนฉัน! ฉันยังจะถลกเสื้อผ้าพวกมันออกให้หมด แล้วกระแทกพวกมันให้ตาย! ฉันอยากให้พวกมันอยากตายแต่ตายไม่ได้! ฉันอยากให้เหล็กเสียบข้างหลังพวกมัน ตายเกลื่อนถนน..."
ซี้ด...
หลี่หย่วนเต้าฟังคำพูดของฉินเฟิ่งหลาน อดไม่ได้ที่จะสูดหายใจเข้าลึกเย็นยะเยือก หนังหัวชาไปหมด
เขาเคยเห็นผู้หญิงใจร้ายมามาก แต่ไม่เคยเห็นผู้หญิงที่โหดเหี้ยมอำมหิตถึงขนาดนี้
นี่มันใช้ทุกวิถีทางจริง ๆ เลย!
การแก้แค้นของอีกฝ่าย มันเกินกว่าที่เขาจะคิดได้จริง ๆ
ถ้าเขาไม่มา ชะตากรรมของหม่าเสี่ยวปี้ เขาไม่อยากจะคิดเลย!
"เฮ่เฮ่ บริการพวกพี่น้องได้ดีขนาดนั้น ไม่มีปัญหาหรอก!"
"ก็แค่ไอ้กระจอกสองตัว จะฆ่าก็แค่พลิกมือเท่านั้น"
วังเฮ่าพูดอย่างดูถูกยิ่ง
หลี่หย่วนเต้าหาวหวอด พูดกับฉินเฟิ่งหลานว่า: "พวกมันคือที่พึ่งของแกงั้นเหรอ? พวกมันทำร้ายเสี่ยวปี้ได้ แต่กับฉันยังไม่น่าดู! แกคิดดี ๆ นะ... ถ้าลงมือเมื่อไหร่ ก็มีแต่... ตาย!"
"ฮ่า ๆ ๆ..."
"ไอ้หนู ปากแกใหญ่จริง ๆ นะ!"
"พวกเราไม่น่าดูเหรอ?"