ตายอย่างสมศักดิ์ศรีงั้นเหรอ?
เหลียงเจิ้นเบิกตากว้างทันที ตัวสั่นเทิ้มราวกับใบไม้โดนลมกรรโชก
เสียงของเขาสั่นเครือไม่หยุด เอ่ยปากอย่างยากลำบากว่า “พี่…พี่เต้า! ขอโทษครับ ขอโทษจริง ๆ! ผมผิดไปแล้ว ผมผิดไปแล้ว! ขอร้องล่ะ ให้โอกาสผมสักครั้ง! ผมไม่กล้าอีกแล้ว! ได้โปรดอย่าฆ่าผมเลย! รถที่พี่ทุบไป ผมไม่เอาแล้ว… ไม่ใช่ ๆ มันคือรถของพี่เต้าต่างหาก! ผมยอมชดใช้ ผมยอมชดใช้ครับ…”
“ใช้เงินแลกชีวิต?”
หลี่หย่วนเต้ามองเขาด้วยแววตายิ้มแย้มแฝงเลศนัย พลางถามขึ้น
“ใช่ ๆ ๆ… ใช้เงินแลกชีวิต!”
“ผมมีเงินนะ!”
“พี่เต้า ผมมีเงินนะ!”
เหลียงเจิ้นล้วงบัตรธนาคารที่เคยเอามาโชว์ต่อหน้าเฉียเสี่ยวปี้ก่อนหน้านี้ออกมา มือทั้งสองข้างสั่นระริกยื่นส่งให้หลี่หย่วนเต้า
หลี่หย่วนเต้าหยิบบัตรมาถือไว้ พลางหัวเราะเย็นชา “ก็แค่เงินกระจอก ๆ ของแก แค่นี้จะให้ชดใช้ค่าเสียหายรถฉันน่ะเหรอ ฉันไม่เห็นจะสน! แต่เมื่อก่อนแกชอบทำเป็นเทพต่อหน้าเฉียเสี่ยวปี้ บอกว่าจะให้กู้เงินใช่ไหม? เงินก้อนนี้ก็ถือว่าฉันช่วยเฉียเสี่ยวปี้กู้ซะแล้วกัน! ส่วนรถที่ฉันให้เขาไป ก็ถือซะว่าเขาซื้อเอง! แต่เรื่องระยะเวลากู้ยืม แกว่าสัก100ปีดีไหม? รอให้ครบ100ปี ฉันค่อยคืนเงินให้แก ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม?”
ไอ้หมอนี่
คราวก่อนมันใช้เงินดูถูกเหยียดหยามเฉียเสี่ยวปี้ งวดนี้ก็ถือว่าฉันคิดดอกเบี้ยเอาคืนละกัน
“100ปี?”
สมองเหลียงเจิ้นตื้อไปชั่วขณะ งุนงงไปหมด
หลี่หย่วนเต้าพยักหน้า “ก็แค่ 100ปี แค่ชั่วพริบตาเดียวก็ผ่านไป แกคงไม่รีบร้อนอะไรใช่ไหม?”
สำหรับหลี่หย่วนเต้าแล้ว มันก็แค่ชั่วพริบตาจริง ๆ!
สองหมื่นปีที่ผ่านมาเขายังอยู่มาได้ 100ปีนี่สั้นจนแทบไม่มีความหมาย!
“ไม่รีบ ไม่รีบ! ไม่มีปัญหาเลยครับ!”
เหลียงเจิ้นอยากจะร้องไห้จนน้ำตาเป็นเลือด เขาไม่มีทางเลือกอื่น ไม่กล้าแม้แต่จะเลือก ต้องตอบรับไป
ในสายตาของเขา เงินจำนวนนี้ก็เท่ากับยัดใส่มืออีกฝ่ายเพื่อปัดเป่าภัยให้พ้นตัว
ไม่งั้นหลี่หย่วนเต้าอาจจะหักแขนหักขาเขาจริง ๆ ก็เป็นได้ แบบนั้นถึงตายแน่!
ส่วนจะให้คืนเงินหลัง100ปี?
ถึงตอนนั้นคนก็ตายไปแล้ว!
จะเอาค่าที่ไหนกัน!
หลี่หย่วนเต้าเก็บบัตรธนาคาร พลางเอ่ยน้ำเสียงเรียบ ๆ “แล้วมือของแก ฉันควรจัดการยังไงดี?”