"พ่อแม่แกสมควรตาย!"
"พวกมันสมควรตายทั้งหมด!"
"พวกมันตายก็ตายไปแล้ว แกจะมาหาทวงแค้นตระกูลจงของข้าทำไม?"
"อีกอย่าง ตระกูลจงของข้าแค่เป็นผู้ช่วยที่จำใจเท่านั้น พวกเราไม่ใช่หัวโจก!"
จงเจ้าเปยจ้องด้วยเบ้าตาที่ว่างเปล่าสองข้าง ตะโกนคำรามเสียงดัง
หลี่หย่วนเต้าสีหน้าเรียบเฉย สายตาเย็นชา: "ใครก็ตามที่เกี่ยวข้องกับการฆ่าพ่อแม่ของข้า ต้องตาย! ไม่ว่าจะเป็นหัวโจกหรือไม่!"
"ดี ดี ดี..."
"งั้นข้าขอให้แกตาย วันนี้แกตายแน่! เพื่อนพ้อง ญาติพี่น้องของแกทั้งหมด ก็ต้องตายหมด!"
จงเจ้าเปยกระโดดดึ๋ง คำรามเสียงดัง
หลี่หย่วนเต้าส่ายหน้าอย่างดูถูก พูด: "วางใจได้ แกไม่มีทางได้โอกาส!"
"ฮ่าๆ... รู้อยู่ว่าวิชาที่แกฝึกไม่ธรรมดา"
"แต่ต่อหน้าศิษย์พี่กับผู้อาวุโสซีวของข้า แกยังกล้าอวดดี กล้าเสแสร้ง แกรอตายได้เลย!"
จงเจ้าเปยหัวเราะอย่างบ้าคลั่งไม่หยุด: "อีกอย่าง ตอนนี้ข้านายน้อยมีหลักประกันพอที่จะจับแกด้วยมือตัวเอง! ก่อนหน้านี้เพราะอยู่ในช่วงสำคัญของการฝึกฝนทะลวง ไม่กล้าลงมือ ไม่กล้าเปิดเผยระดับการฝึกฝน!"
ถึงแม้จงเจ้าเปยจะยังไม่มั่นใจในความสามารถของตัวเองนัก แต่มีอาจารย์กู้ฉางเซิงกับผู้อาวุโสใหญ่แห่งสำนักสวีเจียอยู่ที่นี่
ต่อให้เขาพ่ายแพ้จริง ๆ ก็ไม่ต้องกลัวตาย
แต่ตอนนี้
ตงฟางซู่ที่อยู่ข้าง ๆ จู่ ๆ ก็ดึงเขาไว้ พยักหน้าหวาด ๆ: "อย่าหุนหัน! แกสู้เขาไม่ได้! คนนี้ ยากจะรับมือแน่นอน! อย่าเสี่ยงเลย!"
ได้ยินดังนั้น
จงเจ้าเปยขมวดคิ้ว ใบหน้าแสดงความลังเล
ขณะนั้น นักพรตวิญญาณลุกไหม้ก็เดินเข้ามาข้างหน้า คารวะหลี่หย่วนเต้า: "รุ่นพี่ ไม่ต้องให้ท่านลงมือ ให้ข้าจัดการพวกมันเองเถอะ! ทุกอย่างที่สูญเสียไป ข้าจะชิงกลับมาด้วยมือตัวเอง! ถึงแม้ตอนนี้ข้าจะเหลือเวลาอีกไม่มาก!"
"แกเรอะ?"
"เจ้าแก่ตายนี่ แกเรียกเขาว่ารุ่นพี่ งั้นระดับการฝึกฝนของแกก็แค่ระดับฝึกปราณน่ะสิ!"
"ถ้างั้น ข้านายน้อยจะทุบแกให้แหลกก่อน!"
จงเจ้าเปยส่งสายตาเย็นชาไปที่นักพรตวิญญาณลุกไหม้ ตะคอกเสียงดัง
แต่ตอนนี้
กู้ฉางเซิงกับสวีเจียทั้งสองตาเบิกกว้าง จ้องนักพรตวิญญาณลุกไหม้ไม่วางตา
อยู่นาน
พวกเขาถึงได้อุทานออกมาพร้อมกัน
"วิญญาณลุกไหม้ แกยังไม่ตาย!"