"อะไรวะ?"
หลี่หย่วนเต้าหยุดชะงัก หันกลับไปมอง
เหลียงเจิ้นหัวเราะเยาะ "แกเสแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องกับข้าเรอะ? กุญแจรถของข้า!"
"สมองแกไม่ดีหรือไง?"
หลี่หย่วนเต้าเองก็ไม่ชอบขี้หน้าพวกเหลียงเจิ้นอยู่แล้ว พอได้ยินอีกฝ่ายพูด เขาก็ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา "แกคงลืมเดิมพันก่อนหน้านี้ของเราแล้วสินะ? รถคันนั้นมันเป็นของข้าไปแล้ว!"
เหลียงเจิ้นหน้าถมึงทึง น้ำเสียงกร้าวร้าว "นี่แกยังจะเสแสร้งกับข้าอีกเรอะ? แกกล้าเอารถของข้าไปขับจริงๆ อย่างงั้นหรือ?"
"ทำไมจะไม่กล้า!"
"พนันกันแพ้ก็ต้องยอมรับ!"
หลี่หย่วนเต้ายักไหล่ หัวเราะเยาะ
ตอนนั้นเอง ฉู่หยางก็ก้าวเข้ามา หัวเราะเย็น "ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว ก็คอยดูแกขับออกไปนั่นแหละ!"
"ก็แค่รถพังๆ คันนึง ไม่แน่ข้าอาจไม่เอามันไปขับก็ได้!"
หลี่หย่วนเต้าส่ายหน้าพูด
"ฮ่าๆๆๆ……"
เหลียงเจิ้นอดกลั้นไม่ไหวหัวเราะลั่น "ขำจะตายอยู่แล้ว! เห็นพี่หยางพูดหน่อยก็กลัวแล้วล่ะสิ? ในเมื่อไม่กล้าขับ ก็รีบเอากุญแจออกมาเดี๋ยวนี้!"
"อย่าเพิ่งรีบ"
"ดูมันเล่นละครไปก่อน!"
"แค่เราไม่ให้ความร่วมมือ คนที่อับอายก็คือตัวมันเอง เดี๋ยวมันก็ยอมคายกุญแจรถออกมาเอง!"
ถานซ่วยเอามือพาดบ่าเหลียงเจิ้น หัวเราะเย็น "แล้วที่มันบอกว่าจะซื้อรถให้หม่าซื่อปี้ล่ะ? เราคอยดูตลกกัน!"
"หึ!"
"ทำเป็นขึงขัง!"
"ฉันแค่พูดประโยคเดียว ก็ตกใจได้ไม่กล้าบอกจะขับกลับไปแล้ว"
ฉู่หยางส่งเสียงหัวเราะเยาะ
ในมุมมองของเขา การที่หลี่หย่วนเต้าอยู่ๆ ก็บอกว่าไม่แน่จะไม่ขับรถออกไป เป็นเพราะกลัวเขา
"แกพูดถูก!"
"งั้นก็ไม่ต้องขับออกไป!"
หลี่หย่วนเต้าหาวนอน จากนั้นก็โยนกุญแจรถลงตรงหน้าของเหลียงเจิ้นอย่างแรง
"เหอะ……"
"ยังมีอารมณ์น้อยใจอีก!"
"ทำไมไม่เสแสร้งต่อล่ะ? แกน่ะขับออกไปเลยสิ!"
เหลียงเจิ้นมองกุญแจรถบนพื้น สีหน้าเครียดขรึม
แต่พอเห็นหลี่หย่วนเต้ายอมอ่อนข้อแบบนี้ เขาก็ไม่ได้ระเบิดอารมณ์ออกไปตรงๆ
อย่างน้อยเจ้านี่ก็ยอมคืนรถให้เขาจริงๆ
ถานซ่วยหัวเราะเย็น "ทำไมไม่ทำต่อล่ะ? ขับรถออกไปสิ? พี่หยางพูดทีเดียว ได้ขี้แตกขี้แตนเลยสิ? ตอนนี้มานี่แล้วขอโทษพี่หยางซะ อย่ามาทำเป็นรักษาหน้า!"
ฉู่หยางยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย เขาก็คิดว่าหลี่หย่วนเต้ากลัวเขา ไม่กล้าขัดขืนแม้แต่น้อย