คนที่มารายงาน
เห็นกู่สิงชิวร่างเต็มไปด้วยกลิ่นอายสังหาร ก็ตกใจจนหน้าซีด
ตอนนี้ดวงตาของกู่สิงชิวเต็มไปด้วยความดุร้าย กระหายเลือด
"ท่านครับ คนนั้นเป็นศัตรูของตระกูลเราหรือ?"
คนที่มารายงานอดถามด้วยความสงสัยไม่ได้
"ศัตรู?"
"มากกว่าศัตรูเสียอีก!"
"ร้อยปีก่อน ข้าน่าจะฆ่ามันไปซะ!"
กู่สิงชิวกัดฟัน พูดด้วยน้ำเสียงดุดัน
คำพูดนี้
ทำให้ผู้แข็งแกร่งตระกูลกู่ฉงนสนเท่ห์มาก
ร้อยปีก่อน?
ท่านยังมีชีวิตไม่ถึงร้อยปีเลยไม่ใช่หรือ?
เขางุนงง แต่ไม่กล้าซักถามต่อ
แต่กู่สิงชิวไม่สนใจอีกฝ่าย ร่างกายสั่นเทิ้มเพราะโทสะและความตื่นเต้นปนเปกัน
"ดีมาก!"
"ไอ้ศิษย์ทรยศนี่ มันยังไม่ตายจริงๆ!"
"ผ่านมาร้อยปี กลับยังไม่ตาย ระดับการฝึกฝนคงถึงขั้นน่าตกใจแล้ว! อาจจะสร้างฐานแล้วก็ได้?"
"หรือเพราะร่างกายถูกตีจนเละ วิญญาณไปสิงอยู่ในที่พิเศษอื่น เลยไม่ตาย?"
"แต่ไม่ว่ายังไง ข้าจะจับมันด้วยตัวเอง กินสดๆ!"
กู่สิงชิวกัดฟันพูดเบาๆ ทุกถ้อยคำเต็มไปด้วยความดุร้าย
จากนั้นเขามองไปที่ผู้เชี่ยวชาญตระกูลที่มารายงาน ถามเสียงเย็นว่า "เจ้าบอกว่าคนนั้นแบกโลงศพมาด้วย สืบได้หรือยังว่าโลงนั้นมาจากไหน?"
"ท่านครับ เขาออกมาจากเทือกเขาสิบหมื่นลูก ข้าคิดว่าโลงคงมาจากเทือกเขาสิบหมื่นลูกแน่"
คนที่มารายงานรีบตอบ "ข้าส่งคนเข้าไปสืบในเทือกเขาสิบหมื่นลูกแล้ว ถ้าได้ข่าว จะรีบรายงานท่านทันที"