"ขอบคุณคุณชายหลี่ที่ให้เกียรติ!"
ในโทรศัพท์ เมื่อได้ยินหลี่หย่วนเต้าตอบรับ กู่เจียงเฮ่อก็ดีใจสุดขีด
ยอดฝีมือระดับจอมยุทธ์อู่หวังที่อายุน้อยเช่นนี้ ครั้งก่อนเขาเผลอล่วงเกินไป นึกว่าตายแน่แล้ว
ผลสุดท้ายหลี่หย่วนเต้าไม่เพียงไว้ชีวิตเขา ยังให้เกียรติถึงขั้นยอมมาเยือนถึงบ้าน!
และการที่อีกฝ่ายไม่ปฏิเสธ ก็เท่ากับบอกว่าเรื่องครั้งก่อนถือเป็นอันยุติ!
งานเลี้ยงครั้งนี้ ยังเป็นโอกาสเข้าหาหลี่หย่วนเต้าพอดี
กู่เจียงเฮ่อจะไม่ดีใจได้อย่างไร?
จู่ๆ หลี่หย่วนเต้าก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงถามว่า "จริงสิ ช่วงสองสามวันนี้จู่ๆ ตระกูลกู่ก็ออกจากเมืองหยินซวง เป็นเพราะอะไร? นึกว่าพวกคุณไปมีเรื่องกับราชครูสวรรค์ที่ไหน เลยหนีกันทั้งตระกูล!"
"คุณชายหลี่เข้าใจผิดแล้ว!"
"คนตระกูลกู่ของเราถูกส่งออกไปสำรวจป่าทึบหมอกมัวกันหมด เราพบความผิดปกติเลยอยากฉวยโอกาสได้สมบัติอะไรสักอย่าง!"
"เห็นไหม วันนี้ป่าทึบหมอกมัวก็เกิดแรงสั่นสะเทือน"
กู่เจียงเฮ่อรีบอธิบาย "คุณปู่ของผมยังไปป่าทึบหมอกมัวด้วยตัวเอง ได้สมบัติมาบางอย่าง ฉวยโอกาสนี้เก็บตัวฝึกสองสามวัน ระดับการฝึกฝนก็ก้าวหน้าขึ้นอีก!"
"อย่างนี้นี่เอง!"
หลี่หย่วนเต้าพยักหน้าอย่างเข้าใจ
กู่เจียงเฮ่อว่า "คุณชายหลี่ ตกเย็นผมไปรับคุณเองดีกว่า"
"ไม่ต้อง เดี๋ยวฉันไปเอง!"
"อยู่บ้านดีๆ นั่นแหละ!"
หลี่หย่วนเต้าปฏิเสธ
สาเหตุหลักคือเขากลัวกู่เจียงเฮ่อไปทำให้เจ้าคนที่ยึดร่างไหวตัว แล้วพากันหนีไป
กู่เจียงเฮ่อก็ไม่กล้าพูดมาก ได้แต่วางสาย
ตระกูลกู่
หลังจากวางสาย
กู่เจียงเฮ่อก็รีบวิ่งตุ้บๆ ไปยังห้องหนังสือของกู่สิงชิวผู้เป็นปู่ พูดอย่างตื่นเต้น "คุณปู่ คุณชายหลี่ตอบตกลงแล้วครับ! ค่ำนี้จะมาเยือนตระกูลกู่เรา!"