ไอ้หมอนี่ต้องไปงัดข้อเอาหลักฐานของอาจารย์มาแน่!
ตอนนี้
ลั่วหัวได้สติกลับมา คิดเงียบๆ แล้วก็พุ่งเข้าไปด้วยความโกรธจัด หมายจะดึงตัวเมิ่งลาชวี่ปิ้งที่ยังคุกเข่าอยู่ให้ลุกขึ้น
"อาจารย์ครับ เขาจับจุดอ่อนอะไรของท่านไว้ใช่ไหม ถึงได้โดนขู่แบบนี้?"
"นี่มันเมืองหยินซวงนะ เขาคิดจะยิ่งใหญ่มาจากไหนกัน!"
ลั่วหัวเอ่ยขึ้นอย่างเดือดดาล
หลี่หย่วนเต้าดูเด็กกว่าเขาเยอะ แล้วฝีมือแพทย์จะไปเก่งกว่าเขาได้ยังไง แถมยังเหนือกว่าอาจารย์เมิ่งลาชวี่ปิ้งไปอีกขั้น?
เพี๊ยะ!
เมิ่งลาชวี่ปิ้งหันกลับมาตบฉาดใหญ่ใส่หน้าเขา
"ถ้าไม่อยากตายก็หุบปาก แล้วคุกเข่าลงซะ!"
"แล้วรีบไปขอโทษเจ้าของให้ดีๆ ไม่งั้นข้าจะชำระบัญชีศิษย์เอง ถือว่าไม่เคยมีศิษย์อย่างแก!"
เอามือกุมแก้มที่บวมปูด พอเห็นแววตาดุร้ายของเมิ่งลาชวี่ปิ้ง ลั่วหัวก็ยิ่งงงเข้าไปใหญ่
เขาพูดตะกุกตะกัก "อาจารย์ครับ นี่…นี่มันเรื่องอะไรกันขอรับ? ทำไมท่านถึงไปนับคนอื่นเป็นเจ้านายได้?"
"เรื่องอะไร?"
"แกไม่จำเป็นต้องรู้เรื่องอะไร!"
"ตอนนี้แกต้องคุกเข่าให้ข้า! ขอโทษเจ้าของให้ดีๆ ไม่อย่างนั้น…ข้าจะเอาเรื่องแกจริงๆ!"
เมิ่งลาชวี่ปิ้งทำหน้าดุร้าย ตวาดเสียงเย็น
ลั่วหัวสีหน้าเปลี่ยนไป กัดฟันกรอด ไม่กล้าชักช้า รีบคุกเข่าลงรับผิด
นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นอาจารย์เอาเรื่องกับเขาถึงเพียงนี้!
ถ้าตัวเองยังพล่ามพล่ามอีกละก็ คราวนี้คงโดนอาจารย์ตีตายแหงๆ!
มองไปที่ลั่วหัวที่คุกเข่าก้มหัว หลี่หย่วนเต้าก็หาวหวอด แล้วพูดเย็นชาว่า "ดูออกเลยว่าแกรู้สึกไม่ยอมรับ! แต่ฝีมือแพทย์ของแกมันห่วยก็คือห่วย เดี๋ยวแกก็จะรู้เองว่าความต่างมันแค่ไหน! แน่นอน… ฝีมือแพทย์ของอาจารย์แกก็ห่วยไม่แพ้กัน!"
"เจ้านายพูดถูกแล้ว!"
เมิ่งลาชวี่ปิ้งรีบยิ้มประจบตอบกลับ
เขารู้ดีถึงฝีมือทางแพทย์ของหลี่หย่วนเต้า ต่อให้คนตายก็ยังช่วยให้ฟื้นได้ ราวกับเป็นเซียน
ที่น่ากลัวกว่านั้นคือฝีมือของอีกฝ่าย อายุยังน้อยแต่พลังหยั่งลึกสุดคาดเดา ไร้เทียมทาน!
สำหรับหลี่หย่วนเต้าแล้ว เมิ่งลาชวี่ปิ้งยอมจำนนโดยสิ้นเชิง คนทำเป็นเจ้านาย!
ผู้เป็นใหญ่อย่างนี้ ต่อให้ต้องเป็นหมาให้เขา เขาก็ยินยอมติดตามไปสุดตัว!
"อาจารย์ เขาบอกว่าฝีมือแพทย์ของท่านห่วย…"