เมื่อครู่
หลี่หย่วนเต้าใช้สัมผัสจิตวิญญาณตรวจสอบอาการของเสี่ยวเฟิง
เด็กน้อยตอนนี้ตกอยู่ในอาการโคม่า พิษที่ได้รับก็ประหลาดมาก
แต่ถึงอย่างไร ตอนนี้เธอยังไม่มีอันตรายถึงชีวิต
ด้วยฝีมือของหลี่หย่วนเต้า ต่อให้อีกไม่กี่ชั่วโมงจะเกิดอันตรายถึงชีวิต เขาก็แก้ไขได้อย่างง่ายดาย
ที่เขาไม่บุกเข้าไปในห้องไอซียูตอนนี้ นอกจากเพราะผู้อำนวยการเจี่ยซวี่แล้ว ส่วนใหญ่ก็คือเห็นแก่หน้าถานหลิง
ในฐานะประธานบริษัทของตระกูลถาน ในเมืองหยินซวง ก็นับว่าเป็นคนมีหน้ามีตาอยู่บ้าง เขาจะทำให้ถานหลิงอับอายไม่ได้!
ถ้าไม่ให้เกียรติเจี่ยซวี่และคนอื่น ๆ ถานหลิงคงลำบากใจในภายภาคหน้า!
ส่วนศิษย์ของเมิงลาชวี่ปิ้ง นามว่าลั่วหัว ที่กำลังจะมา ฝีมือแพทย์ก็แข็งแกร่งพอ รักษาโรคของเสี่ยวเฟิงได้จริง ๆ ก็จะได้ให้ถานหลิงได้ผูกมิตรด้วย
เขาก็นับว่าได้สร้างไมตรีต่อกัน ตัวเองก็มีเส้นสายเพิ่มขึ้นมา ต่อไปจะทำอะไรก็มีทางเลือกมากขึ้น!
ยังไงรอสักพักเดียวก็ได้ประโยชน์ไม่มีเสียหาย
ไม่นานนัก
ชายหนุ่มคนหนึ่ง ร่างกายประดับด้วยเครื่องประดับและลวดลายแปลกประหลาดเต็มตัว ใบหน้าก็มีรอยสักพิลึก ก้าวเดินมาอย่างไม่รีบร้อนบนระเบียงทางเดิน
"หมอเทวดาน้อยลั่ว ในที่สุดก็ได้พบท่านแล้ว!"
เจี่ยซวี่และพวกเดินเข้าไปต้อนรับชายหนุ่ม ดูตื่นเต้นยินดีอย่างมาก
ดูออกว่าชายหนุ่มคนนี้ควรจะเป็นศิษย์ของเมิงลาชวี่ปิ้ง นามว่าลั่วหัวนั่นเอง
"คนป่วยอยู่ที่ไหน?"
ลั่วหัวทำท่าเย็นชา ใบหน้าแฝงด้วยสีหน้าทระนงเป็นธรรมชาติ
"หมอเทวดาน้อยลั่ว อยู่ในห้องไอซียูครับ!"
"เชิญครับ!"
เจี่ยซวี่รีบพาลั่วหัวเข้าไปในห้อง
หลี่หย่วนเต้าไม่ได้ขัดขวาง อีกทั้งขี้เกียจเข้าไปดู ยืนรออยู่หน้าประตู
ถานหลิงสีหน้าเคร่งเครียดและกระวนกระวาย: "คุณชายหลี่ เสี่ยวเฟิงจะไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"
"วางใจเถอะ ข้ามีอยู่ตรงนี้!"
"อีกอย่างลั่วหัวนี่ ฝีมือแพทย์ก็คงไม่เลว น่าจะมีวิธี!"
หลี่หย่วนเต้ายิ้มจาง ๆ ปลอบใจ
ถานหลิงถอนหายใจโล่ง แต่สีหน้ากังวลก็ไม่ได้ลดลงเลย
ไม่กี่นาทีต่อมา
ลั่วหัวออกมาจากห้องผู้ป่วย มองถานหลิง แวบหนึ่ง แล้วพูดว่า: "เด็กน้อยโดนพิษ! พวกญาติ ๆ ให้กินอะไรไป? ถึงได้เกิดอาการอาหารเป็นพิษที่ประหลาดเช่นนี้!"
"อา... ไม่มีทางนี่คะ!"