ตอนนี้สวี่อี้รู้สึกหงุดหงิดมาก!
เขาไม่อยากให้หลี่หย่วนเต้าตามมาด้วยเลย เขาแค่อยากอยู่กับไป๋เสี่ยวเสี่ยวตามลำพัง หวังจะหาโอกาสสารภาพรักกับไป๋เสี่ยวเสี่ยวอย่างเป็นทางการ แล้วพิชิตใจเธอให้ได้
และการที่เขาแอบอ้างชื่อของจินเส้าป๋ายเพื่อกดดันไป๋เสี่ยวเสี่ยว ก็เป็นกลเม็ดเล็กๆ น้อยๆ ของเขา
แต่ไม่คิดเลยว่าหลี่หย่วนเต้าที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของไป๋เสี่ยวเสี่ยวจะเหมือนพลาสเตอร์ปิดแผลที่ดึงไม่ออก คอยเกาะติดอยู่ข้างๆ แถมไป๋เสี่ยวเสี่ยวยังยืนกรานจะให้หลี่หย่วนเต้าตามมาด้วย
สวี่อี้ทั้งหงุดหงิดทั้งจนใจ ในใจแอบคิดว่า: เดี๋ยวพอไปถึงแล้ว จะให้มันเฝ้าอยู่หน้าประตูเหมือนหมาซักตัว ดีไม่ดี จินเส้าก็จะหมั่นไส้มันแล้วไล่มันกลับไปเลย!
หลี่หย่วนเต้ากับไป๋เสี่ยวเสี่ยวลุกขึ้นเดินตามสวี่อี้ไปแล้ว
สวี่อี้ที่เดินนำหน้าหันมาสั่ง: "เสี่ยวเสี่ยว มากับฉันนะ เดี๋ยวเจอคุณชายจินแล้ว เวลาพูดก็ระวังหน่อย ดีที่สุดดูสีหน้าฉันแล้วค่อยพูดตอบ จะได้ไม่เผลอไปยั่วโมโหคุณชายจิน"
ไป๋เสี่ยวเสี่ยวยิ้มมุมปากเล็กน้อย ส่ายหน้าอย่างจนใจ: "สวี่อี้เพื่อนรัก ฉันจะเดินกับลูกพี่ลูกน้องของฉัน ตามหลังนายไปก็พอ รบกวนนายช่วยพาทางหน่อย"
"ได้... พวกนายตามฉันมา"
"ห้องวีไอพีสุดหรูที่จัดไว้เป็นพิเศษในโรงแรมไป่เฉิง ไม่ใช่ใครก็เข้าไปได้นะ ก่อนหน้านี้ฉันก็เคยมาแค่ครั้งเดียว คราวนี้ได้มาเจอคุณชายจินที่นี่ ถือว่าเป็นโชคของพวกเราแล้ว"
สวี่อี้เก็บงำความหงุดหงิดในแววตา ยังคงแสดงสีหน้ายิ้มแย้มแบบสุภาพบุรุษ พลางพูดอวดเบาๆ
เขาชำเลืองมองหลี่หย่วนเต้า หวังจะเห็นสีหน้าตกใจและประหม่าในแววตาของอีกฝ่าย แต่หลี่หย่วนเต้าก็ยังคงแสดงท่าทีสงบนิ่งไม่สะทกสะท้านเหมือนเดิม ยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดหนักกว่าเก่า
รอไปเถอะ!
พอเจอคุณชายจินแล้ว พ่อคนนี้มีวิธีเป็นร้อยที่จะให้แกคุกเข่าและไสหัวกลับไป!
สวี่อี้คิดในใจเงียบๆ
ไป๋เสี่ยวเสี่ยวเหลือบมองสวี่อี้ที่เดินนำหน้า แล้วลดเสียงลงถามว่า: "พี่หย่วนเต้า พี่คงไม่อยากเจอจินเส้าป๋ายคนนั้นอีกใช่มั้ย?"
เมื่อกี้เธอสังเกตเห็นแววรำคาญบนหน้าหลี่หย่วนเต้า
"จะเจอหรือไม่เจอก็ไม่สำคัญแล้ว"