ตัดหัวประจาน!
ล้างบางตระกูล!
เหล่าผู้นำระดับสูงของตระกูลเหลิ่งที่ยืนสงบอยู่ในลานบ้านได้ยินคำพูดของบรรพชนผู้เฒ่า ก็พากันหน้าถอดสี ตัวสั่นสะท้านไม่เป็นจังหวะ
ตัดหัวประจาน ก็หมายความว่าจะต้องตัดหัวของคนคนนั้น แล้วนำไปประจานที่สวินเมิ่งกั่ง!
ล้างบางตระกูล ก็คือการทำลายล้างตระกูลของอีกฝ่าย!
ไม่ว่าจะเป็นข้อไหน ล้วนจะก่อให้เกิดคลื่นยักษ์ใหญ่!
ศัตรูของตระกูลเหลิ่งในสวินเมิ่งกั่ง คงจะจับตามองเข้ามาแล้ว
ส่วนทางกรมตำรวจและซวินหลงเยวี่ยน (สำนักองครักษ์มังกรหลวง) เกรงว่าคงรับมือได้ยาก
"ท่านประธาน เล่นนี้มันจะเกินไปหน่อยไหม?"
ชายคนหนึ่งเอ่ยเสียงเบา
เหลิ่งจิ้งพูดอย่างเฉยเมย: "เกินไป? เหอะ! กล้าแตะต้องคนตระกูลเหลิ่ง ต่อให้เป็นไอ้ขยะไร้ค่า ก็ต้องทวงความยุติธรรมกลับมา!"
ชายคนนั้นรู้ดีว่าท่านประธานเป็นคนเอาแต่ใจขึ้นชื่อ แต่เขาก็พูดอีกว่า: "ท่านประธาน กลัวแต่ว่าถึงตอนนั้นพวกนั้นจับจุดอ่อนของตระกูลเหลิ่งเราได้ จะรับมือลำบากนะขอรับ!"
"ใช่ครับ ใต้เท้าบรรพชน พวกนั้นอาจจะขยายเรื่องให้ใหญ่โต!"
มีอีกคนเสริมตาม
เหลิ่งจิ้งหัวเราะเย็นเยียบ: "แกคิดว่าพวกมันกล้า?"
ทั้งสองคนเงียบกริบลงทันที
ตอนนั้นเองก็มีอีกคนเอ่ยขึ้น: "เหลิ่งเย่ ไอ้ขยะนี่ จะตายก็ตายไปไกลๆ ตายเหมือนหมาข้างถนน อย่าให้ใครรู้! คราวนี้ทำกันจนเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ถ้าเราไม่ทำอะไรสักอย่าง ต่อไปคนอื่นอาจจะคิดว่าตระกูลเหลิ่งเรากลั่นแกล้งง่าย!"
"ก็ไม่ใช่เพราะพวกแกเป็นพวกขยะที่สร้างแต่ขยะหรอกเหรอ?"
"ไม่รู้ด้วยว่าพวกขยะแบบพวกแกมันเกิดขึ้นมาได้ยังไง..."
เหลิ่งจิ้งเคราพริ้ว ตาเขม็ง คล้ายไฟโทสะลุกโพลง
กล้ามเนื้อบนใบหน้าของคนพวกนั้นกระตุกอย่างแรง แล้วพวกเขาก็มองหน้ากันเอง คิดในใจว่าพวกเราไม่ใช่ลูกหลานที่เกิดจากท่านหรอกเหรอ?
เฒ่านี่โกรธจนเลอะเลือน ด่าตัวเองเข้าไปด้วย!
หลังจากโทสะทุเลาลงบ้าง เหลิ่งจิ้งก็ตะคอกว่า: "บัดนี้ส่งคนออกไปหาตัวมัน! เจอเมื่อไหร่ ตัดหัวประจานทันที! ให้คนอื่นได้เห็นโทษของคนที่กล้าบังอาจยั่วโมโหตระกูลเหลิ่ง!"
"ท่านประธาน ถ้าคนของซวินหลงเยวี่ยน (สำนักองครักษ์มังกรหลวง) มาหาถึงที่ จะจัดการยังไง?"
"เหอะ มันจะมาก็เรื่องของมัน!"