ยอดเขาริชิริ
ภายในค่ายกลทรายเหลือง
หลังจากที่กระดูกบรรพชนตระกูลริชิริกลายเป็นผงธุลีเกลื่อนพื้น
สายตาของหลี่หย่วนเต้าก็กลับไปยังแท่นบูชาซึ่งอยู่ไม่ไกล
ที่นี่ ไม่มีสิ่งใดให้เขาเห็นแล้วพอตาต้องใจ
ตอนนี้ของที่พอจะกวาดมาได้ ก็ถูกกวาดจนเกลี้ยงแล้ว
แน่นอน
สมบัติส่วนใหญ่ หลี่หย่วนเต้าก็ยังไม่เห็นจะสนใจ สำหรับพลังและระดับการฝึกฝนของเขาในตอนนี้ สมบัติส่วนใหญ่ไม่ช่วยอะไรได้มากนัก
ช่วยเพิ่มระดับการฝึกฝนได้จำกัดมาก
ช่วยเพิ่มพลังฝีมือ แทบเป็นไปไม่ได้
ของวิเศษบางชิ้นที่ดูเหมือนทรงพลัง กลับกลายเป็นเกะกะ ขัดขวางการโจมตีของเขา
แค่ตบมือเดียวก็ฆ่าอีกฝ่ายได้แล้ว ยังต้องใช้ของวิเศษหรืออาวุธอะไรอีก?
อีกอย่าง จากสถานการณ์ตรงหน้า ตอนที่ตระกูลริชิริถูกทำลาย คงถูกศัตรูขุดค้นจนไม่เหลือแม้แต่ดินดี สมบัติล้ำค่าถูกแบ่งกันไปจนหมดสิ้นแล้วกระมัง
มีก็แต่ในแท่นบูชาตรงหน้านี่แหละ ที่มีของดีอยู่หนึ่งอย่าง
แก่นอสูรกลายพันธุ์ระดับสูง!
แก่นของอสูรกายระดับเจ็ด เจิดจ้าด้วยรัศมีเจ็ดสี!
แม้แต่กับหลี่หย่วนเต้า ก็นับว่าล้ำค่ายิ่ง
ซ้ำยังเป็นแก่นอสูรกลายพันธุ์ ถ้านำมาใช้ปรุงยา ไม่ว่าอัตราสำเร็จในการปรุงหรือผลต่อคุณภาพของโอสถ ก็ล้วนน่าตกตะลึงทั้งนั้น
“ผู้อาวุโส หรือว่าแท่นบูชานี่เป็นจุดศูนย์กลางค่ายกล?”
เห็นหลี่หย่วนเต้ายืนอยู่หน้าแท่นบูชา ตรวจดูซ้ำไปมาอยู่นาน มิยาซากิ ทัตสึอิก็อดถามด้วยความสงสัยไม่ได้
หลี่หย่วนเต้าพยักหน้าเล็กน้อย “ไม่ผิด ที่นี่คือจุดศูนย์กลางค่ายกล และยังเป็นจุดศูนย์กลางหลักด้วย แค่ทำลายมันลงได้ ก็จะทำให้ทรายเหลืองที่ปกคลุมฟ้าบนเขาริชิริสลายหายไป”
“ดีเลยขอรับ!”
“ต่อไปก็ไม่ต้องเสี่ยงอันตรายมหาศาลเพื่อตามหาสมบัติอีกแล้ว ถึงตอนนั้น ก็เข้าออกเขาริชิริได้อย่างไม่มีอะไรขวางกั้น”
มิยาซากิ ทัตสึอิดวงตาลุกวาว ตื่นเต้นกล่าว
หลี่หย่วนเต้าเบะปาก เหยียดหยันถาม “ท่านเฒ่า เจ้าว่าไอปราณที่นี่เป็นอย่างไร?”
“ไอปราณ?”
“ผู้อาวุโสคงหมายถึงพลังปราณฟ้าดินสินะขอรับ?”
“นับว่าอุดมสมบูรณ์ยิ่ง หากฝึกยุทธที่นี่ ต้องได้ผลเป็นทวีคูณแน่!”
“แต่ใครจะรู้ว่าที่นี่ยังมีอันตรายอื่นอีกหรือไม่ ไม่อาจอยู่ได้นาน”
สีหน้าชราของมิยาซากิ ทัตสึอิฉายแววเสียดาย ส่ายหน้ากล่าว