หลี่หย่วนเต้าขัดจังหวะคำพูดของไป๋เซี่ยงเซวียนซื่อจื่อ ทำให้ห้องจัดเลี้ยงเงียบงันไปชั่วขณะ
เมื่อเขาเดินมา สายตาของทุกคนก็มองตามเป็นตาเดียว
คำพูดของไป๋เซี่ยงเซวียนทั้งหยิ่งยโสและโอหัง โทรศัพท์เพียงครั้งเดียวก็เรียกจอมยุทธ์อู่หวังมาเหยียบตระกูลจวินให้ราบคาบ!
มีแต่จวนเจ้าประมุขาเท่านั้น ที่มีกำลังแข็งแกร่งและความมั่นใจถึงเพียงนี้!
ทุกคนคิดว่าจวินจ้านเทียนจะรับมืออย่างไร แต่ใครจะคิด หลี่หย่วนเต้ากลับกระโดดออกมา!
ในชั่วพริบตา
สายตาทั้งหมดก็ถูกดึงดูดไปที่นั่น
เพียงแต่ผู้ที่อยู่ในงานนี้ นอกจากจวินจ้านเทียนและผู้ยิ่งใหญ่จากตระกูลใหญ่ไม่กี่คนแล้ว คนส่วนใหญ่ไม่รู้จักหลี่หย่วนเต้า
ทุกคนมองท่วงท่าสบายอารมณ์ของเขา ต่างเบิกตากว้าง สีหน้าฉงนงุนงง
เด็กไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำมาจากไหน ตั้งใจจะท้าทายซื่อจื่อหรือ?
หลายคนใจสั่นสะท้าน คิดเงียบๆ
เหยาเชียนหนิงที่รออยู่ข้างห้องจัดเลี้ยง สีหน้าเปลี่ยนไปทันที ตื่นตระหนก: "ไอ้หนูนี่ มันจะทำอะไร? หาเรื่องใส่ตัวหรือไง!"
จากนั้น
นางรีบเข้าไปใกล้ ตั้งใจจะห้าม
อวี๋เยาที่นั่งข้างอวี๋เกิงเหยา รีบเอ่ยเสียงร้อนรน: "หลี่หย่วนเต้าเพื่อนเรียน เธอจะทำอะไร? เรื่องที่นี่ไม่เกี่ยวกับเธอ อย่าเข้าไปยุ่ง!"
คำพูดนี้
ทำให้แขกจำนวนมากพยักหน้า แต่ไม่นานหลายคนก็ส่ายหัวไม่หยุด เป่าลมเย็นออกมาเรื่อยๆ
ไอ้โง่นี่โผล่มาจากไหนกัน ไม่เห็นต้องอวดเก่งเลย ระวังชีวิตตัวเองให้ดีเถอะ!
"กลับไปเดี๋ยวนี้!"
"คำพูดของเยาเยา เธอไม่ได้ยินหรือไง?"
เหยาเชียนหนิงเข้ามาขวางหลี่หย่วนเต้า กัดฟันตวาด
"หึ!"
"สาวใช้ต่ำต้อย ถอยไป!"
"ให้มันพูดให้จบ!"
ไป๋เซี่ยงเซวียนดวงตาเย็นเยียบ จ้องมองเหยาเชียนหนิงอย่างเย็นชา ตะคอกเสียงเข้ม
สีหน้าของเหยาเชียนหนิงซีดเผือดทันที รีบก้มหน้าถอยไปข้างๆ
นางรู้ดีแก่ใจในตอนนี้ว่า คำพูดของหลี่หย่วนเต้าเมื่อครู่ ทำให้ไป๋เซี่ยงเซวียนโกรธจนสุดขีดแล้ว!
นางไม่มีโอกาสแม้แต่จะขอร้อง และหากนางไม่ดีไป ทำให้ซื่อจื่อไป๋เซี่ยงเซวียนโกรธ เกรงว่าอีกฝ่ายอาจสั่งทุบตีนางให้ตายตรงหน้านี้!
ไอ้หนู เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ?
ของของเจ้า เอาไปไม่ได้? หอเก็บกลิ่นหอมยังเป็นของเจ้าหรือ?