“คุณชายถัง นายจะอยากมีชีวิตอยู่ ก็เงียบไว้ก่อนเถอะ!”
อันซู่หยวนแค้นเคืองมองกวาดตาไปที่ถังซิ่วหยวนหนึ่งครั้ง แล้วพูดด่าออกมาอย่างเย็นชา
ถังซิ่วหยวนสะดุ้งทั้งตัว รีบปิดปากทันที
เขารู้ดีว่าหลี่หย่วนเต้าตั้งใจจะฆ่าเขาจริง!
“คุณชายหลี่ ผมกับเขาไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกัน”
“แต่ผมซื้อข่าวจากตึกชุยเฟิงมา เขารู้จักสถานที่สมุนไพรยุคโบราณแห่งหนึ่ง ถ้าฆ่าเขาเสีย เราจะไม่ได้สมุนไพรเหล่านั้นแล้ว”
อันซู่หยวนเอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง: “ผมคิดว่าด้วยฝีมือและระดับการฝึกฝนของคุณชายหลี่ คงต้องการสมุนไพรชนิดพิเศษบางอย่างเป็นแน่!”
“พูดอย่างนี้แปลว่า ข้อมูลบางอย่างที่นายมีให้ฉัน รวมถึงเรื่องที่ถังซิ่วหยวนลักพาตัวเย่อหยวน ฯลฯ ก็ได้มาผ่านทวยเฟิงทั้งนั้นสินะ?”
“ดูท่าเขาคงได้ประโยชน์จากนายไปไม่น้อยกระมล”
หลี่หย่วนเต้ามองไปด้วยรอยยิ้มกึ่งเยาะ แล้วพูดออกมาเย็น ๆ
สีหน้าอันซู่หยวนเปลี่ยนไปเล็กน้อย รีบก้มตัวขอโทษ: “คุณชายหลี่ ผมขอโทษ! ผมก็จำใจทำ! ตระกูลอันของเราสร้างฐานรากจากวงการยา! ช่วงนี้ผมเลยจับตาดูถังซิ่วหยวนอยู่ตลอด ว่าเขาจะมุ่งหน้าไปสถานที่ยาโบราณนั้นเมื่อไร! แต่ว่าที่แน่ชัดเป็นที่ไหนนั้น แม้แต่ประมุขตึกชุยเฟิงก็ยังไม่รู้ มีแต่ถังซิ่วหยวนคนเดียวที่รู้! และเขาเกิดปะทะกับคุณชาย เพื่อไม่ให้เกิดการล่วงละเมิดหรือขัดใจ ผมจึงจำใจสืบข้อมูลคุณชายไปบ้าง… ตระกูลอันเราไม่มีความประสงค์ร้าย…”
“โอ๋ อย่างนั้นเหรอ?”
หลี่หย่วนเต้าขมวดตาเล็กน้อย แล้วพูดอย่างเย็นชา
ด้านข้าง เย่อหยวนเอ่ยขึ้นในตอนนี้: “คุณชายหลี่ ตระกูลอันไม่ใช่ตระกูลยุทธ! เขาเป็นสกุลแพทย์โดยแท้! ยาหลายชนิดที่ใช้รักษาโรค น้ำยาบำรุงที่นักยุทธ์หลายคนใช้ฝึกฝน ก็มีไม่น้อยที่ตระกูลอันคิดค้นขึ้น! ดังนั้นแม้ตระกูลอันจะไม่ได้แข็งแกร่งนัก แต่ในเมืองหนานหลิว ก็มีหลายตระกูลที่พากันเอาใจเขาจริง ๆ”
“สมุนไพรที่นายว่า ฉันอาจจะไม่สนใจก็ได้!”
หลี่หย่วนเต้าส่ายหัวแล้วหัวเราะเยาะ: “ส่วนถังซิ่วหยวน ถ้าฉันไม่ฆ่าเขา ก็จะมีภัยตามมาภายหลัง…”