แม้แต่หลี่หย่วนเต้า
ก็ไม่อาจคาดคิดได้เลยว่า เบื้องหลังช่องว่างของหุ่นเชิดหินทั้งสองตนอันทรงพลังที่อยู่ตรงหน้า จะเป็นจุดสุดทางที่แท้จริง
ช่องว่างที่เผยออกมาสองแห่งนั้น กว้างพอให้คนหนึ่งคนลอดผ่าน น่าจะเป็นความเสียหายที่เกิดจากพื้นดินถล่มลง
และอันซู่หยวนก็ลอดผ่านเข้าไปยังพื้นที่ใต้ดินด้านในได้อย่างปลอดภัยแล้ว
เห็นดังนั้น
ถังซิ่วหยวนถอนใจอย่างขมขื่น “ไม่ธรรมดาจริงคุณหนูอัน สมองดีกว่าพวกเราจริง ๆ! ก่อนหน้านี้เราคิดหาวิธีทุกทาง ก็ยังไม่สามารถผ่านทางเข้าที่ถูกหุ่นเชิดหินสองตนนี้เฝ้าอยู่ได้! แถมยังต้องเสียผู้เฒ่าปรมาจารย์ใหญ่ขั้นเหนือธรรมชาติสองคน และจอมยุทธ์อู่หวังอีกหนึ่งคน!”
หลี่หย่วนเต้าส่ายหัว ถ้าเป็นเขาเอง ก็ไม่อาจคิดถึงจุดนี้เหมือนกัน
เหตุผลหลักก็คือ พลังของหลี่หย่วนเต้าแกร่งกล้าเพียงพอ หุ่นเชิดอะไรแบบนี้ เขาเพียงหนึ่งฝ่ามือก็บี้แหลกได้
แต่ตอนนี้หลี่หย่วนเต้าก็ขี้เกียจทำแบบนั้น เขาเดินลอดช่องว่างหลังหุ่นเชิดหินทั้งสองตนไปเช่นเดียวกับอันซู่หยวน
ถังซิ่วหยวนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงเดินตามไป
ในพื้นที่ใต้ดินด้านใน
น้ำตกใต้ดินไหลลงมาจากช่องว่างบนพื้น กระแทกโสมมเข้ากับหินภูเขาสลัวที่ปลายทาง ก่อนไหลลงสู่ช่องว่างใต้ดินที่มองไม่เห็น
ไม่ไกลจากน้ำตกนั้น
มีพลังวิญญาณหนาแน่นลอยคลุ้งอยู่มากพอสมควร แม้ความหนาแน่นระดับนี้จะไม่เพียงพอให้หลี่หย่วนเต้าใช้ฝึกฝนดูดซับเลยก็ตาม
แต่สำหรับพืชสมุนไพรที่นี่แล้ว มันช่างเหมือนน้ำอมฤตเทวดา พวกมันดูดซับพลังวิญญาณเหล่านี้อย่างคลั่งไคล้ จนสมุนไพรทั้งหมดอิ่มเต็มไปด้วยพลังวิญญาณ ส่วนใหญ่เกือบจะกลายเป็นสมุนไพรวิญญาณไปแล้ว
และตรงกลางมีสมุนไพรหนึ่งต้นที่ดูเหมือนจะเหี่ยวแห้ง ลำต้นบิดโค้งงองุ้ม ดึงดูดสายตาของหลี่หย่วนเต้าเข้าอย่างจับจิตจับใจ
“เสินหมิงชาน!”
“ในที่สุดก็เจอแล้ว!”
“ถึงแม้จะมีไม้ไฟศพใช้แทนได้ แต่ประสิทธิภาพของไม้ไฟศพก็ยังห่างไกลมันอยู่!”
หลี่หย่วนเต้าเอ่ยพึมพำเบา ๆ โดยไม่สนใจอันซู่หยวนกับถังซิ่วหยวนทั้งสอง เขาหยิบเสินหมิงชานขึ้นมาถือในมือทันที
เห็นดังนั้น
สีหน้าถังซิ่วหยวนเปลี่ยนไป ตาโตโพลง เอ่ยเสียงดัง “เสินหมิงชาน!”
“คุณรู้จักสมุนไพรวิญญาณต้นนี้?”