ท่ามกลางความตกตะลึงและความเงียบสงัดของทุกคน
อีอี้ก้มศีรษะลงอีกครั้ง พร้อมกล่าวขอโทษไม่หยุดว่า “คุณชายหลี่ ขอโทษด้วย ขอโทษด้วย! กัวเจิ้งผิงกับพวกมันตาถั่วบังอาจล่วงเกินท่าน ได้โปรดระงับโทสะด้วย! ได้โปรดระงับโทสะด้วย!”
คำพูดนี้ออกมา
กัวเจิ้งผิงและพี่เหลียงก็ได้สติกลับมา
“ท่านอีอี้ เรื่องนี้มันอะไรกัน?”
พี่เหลียงถามด้วยความงุนงง
กัวเจิ้งผิงกลืนน้ำลาย จิตใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและลางสังหรณ์ที่ไม่ดี “ท่านอีอี้ เขาเป็นใคร? หรือว่าตระกูลเจี่ยงของเรายังต้องกลัวเขาด้วย?”
นี่ก็คือข้อสงสัยในใจของไป๋เสี่ยวเสี่ยวและคนอื่น ๆ เช่นกัน
สายตาของทุกคนต่างจับจ้องไปที่อีอี้
“กัวเจิ้งผิง เหลียงจื่อ ถ้าพวกแกยังอยากมีชีวิตอยู่ ก็หุบปากเดี๋ยวนี้!”
อีอี้ทั้งตกใจและโกรธ ตวาดเสียงเข้มว่า “พวกแกเอาแต่พูดว่าตระกูลเจี่ยงทั้งวัน! คิดว่ามันยิ่งใหญ่นักหรือไง? ต่อหน้าคุณชายหลี่ ตระกูลเจี่ยงไม่ต่างอะไรกับตด! แค่คุณชายหลี่ยินดี ตระกูลเจี่ยงก็จะไม่มีอยู่อีกต่อไป!”
“นี่…”
“เป็นไปได้ยังไง!”
“ตระกูลเจี่ยงนั้นเป็นตระกูลสวรรค์ระดับสูง จะบอกให้ล่มก็ล่มง่าย ๆ งั้นเหรอ? หมอนี่มันมีพื้นเพมาจากไหน?”
กัวเจิ้งผิงและพวกในตอนนี้ต่างตกตะลึงจนสิ้นเชิง ร่างกายชาไปหมด
ฉินเซวียนและเสิ่นเสี่ยวหย่าสบตากัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง หวาดกลัว และไม่เข้าใจสลับซับซ้อน
พวกเขาจินตนาการไม่ออกว่าหมอนี่มันเป็นตัวตนอะไรกัน ถึงได้ทำให้ตระกูลเจี่ยงต้องหวาดกลัวได้!
ต่อให้เป็นตระกูลใหญ่ระดับสูงจากเมืองหลงตู ก็ใช่ว่าจะข้ามถิ่นมาลบล้างตระกูลใหญ่ได้ง่าย ๆ ใช่ไหม?
“ท่านอีอี้ ท่านไม่ได้เข้าใจผิดไปเองใช่ไหม?”
พี่เหลียงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“แกคิดว่าฉันตาถั่วเหมือนพวกแกงั้นเหรอ?”
“พลังของคุณชายหลี่ ไม่ใช่สิ่งที่พวกแกจะจินตนาการถึงได้!”
อีอี้ยิ้มเยาะส่ายหัว พูดด้วยความโกรธและตกใจ
นางคิดไม่ถึงเลยว่ากัวเจิ้งผิงก็แค่อยู่ในอำเภอปินโจวเล็ก ๆ แบบนี้ กลับทำให้หลี่หย่วนเต้าขุ่นเคือง ได้พบกับผู้ยิ่งยงอย่างหลี่หย่วนเต้า!
ดวงซวยเสียจริง!
ครั้งนั้นที่หนองน้ำอวิ๋นเมิ่ง นางเห็นกับตาถึงพลังอันน่าสะพรึงของหลี่หย่วนเต้า คนระดับจอมยุทธ์อู่หวังยังถูกหลี่หย่วนเต้าฆ่าในพริบตา!