กัวเจิ้งผิงร้องขอความช่วยเหลือ
ทำให้อีอีที่อยู่ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง
ผ่านไปพักใหญ่
อีอีจึงเอ่ยเสียงว่า "กัวเจิ้งผิง นายตะโกนส่งเดชอะไรน่ะ? ดูสภาพนายสิ มาที่ปินโจวแบบนี้ ใครจะกล้าแตะต้องนาย! ฉันกำลังจะออกจากตัวอำเภอเข้าป่าแล้วนะ!"
"ไม่ใช่ ท่านอีอี ผมไม่ได้ตะโกนส่งเดช... ร้องขอชีวิตจริง ๆ ผมจะตายแล้ว"
กัวเจิ้งผิงตะโกนลั่นอีกครั้งด้วยความร้อนรน
ได้ยินดังนั้น เสียงของอีอีแฝงความสงสัย "นายเป็นอะไร? นายจะมาปินโจวเพื่อหาผู้เชี่ยวชาญรักษาโรคไม่ใช่หรือ? หรือว่ารักษาแล้วเกิดเรื่องถึงตาย? พวกตำรายาพื้นบ้านของหนานหยางน่ะเชื่อไม่ได้หรอก แต่นายก็ไม่ยอมให้ฉันช่วย จะดั้นด้นมาให้ได้ คุณหนูก็ให้ฉันบอกนายแล้วว่าให้รออยู่ที่สวินเมิ่งกั่งก่อน เดี๋ยวจะมีผู้เชี่ยวชาญไปรักษาท่านเจ้าบ้านให้ ตอนนั้นก็จะได้รักษานายด้วย แต่นายไม่ฟัง จะมาหาเรื่องใส่ตัว"
"ท่านอีอี ไม่ใช่... ไม่ใช่เรื่องรักษาโรคนะ"
กัวเจิ้งผิงตะโกนลั่น "ผมโดนหักแขนขา แถมยังโดนมันทำให้ไก่บินไข่แตก! ผมพังแล้ว พังหมดแล้ว! มันยังจะฆ่าผมอีก! ช่วยด้วย ท่านต้องช่วยผมด้วยนะ!"
"โดนหักแขนขาน่ะหรือ?"
"ปินโจวเล็ก ๆ แบบนี้ ใครกล้าบังอาจ!"
น้ำเสียงของอีอีเต็มไปด้วยความกังขา ชัดเจนว่าไม่ค่อยเชื่อ
"ท่านอีอี เรื่องจริงนะ จริงนะ! ผมจะกล้าหลอกท่านได้ยังไง แขนขาผมหักหมดแล้ว สามขาก็หัก ไม่เหลือแล้ว ผมกลายเป็นคนพิการ..."
กัวเจิ้งผิงตะโกนโหวกเหวก ตื่นเต้นสุดขีด "ท่านอีอี ท่านรีบมาเถอะ รีบมาเถอะ! ผมอยากให้พวกมันตาย ให้พวกมันตายให้หมด! พวกมันทำร้ายผม ทำให้ผมพิการ นี่มันเท่ากับตบหน้าตระกูลเจี่ยง! ท่านอีอี ท่านต้องเป็นธุระให้ผมด้วย!"
คราวนี้อีอีมีน้ำเสียงเคร่งขรึมขึ้น "ดูออกแล้วล่ะ ว่านายเจอของแข็งเข้าให้แล้ว! นายมีนิสัยยังไง ฉันรู้นะ สั่งแล้วสั่งอีกว่าอยู่ข้างนอกให้ระวังตัวหน่อย ถ้าเจอพวกไม่กลัวตาย ดุดันไม่ไว้หน้า มันไม่สนหรอกว่าเป็นตระกูลเจี่ยงหรือไม่ใช่! รออยู่ ฉันจะไปจัดการเดี๋ยวนี้!"
พูดจบ
สายก็ถูกตัด