เมื่อเห็นเจียงอีโน่วปรากฏตัว หลี่หย่วนเต้าก็อดตกตะลึงไม่ได้
แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายสวมชุดพนักงานเสิร์ฟ เขาก็เข้าใจทันทีว่าเจียงอีโน่วทำงานอยู่ที่นี่!
ร้านสปาชิงหยวน สถานที่แบบนี้ปกติไม่ค่อยสะอาดเท่าไหร่
เด็กผู้หญิงมาทำงานในที่แบบนี้ ภาพลักษณ์ไม่ค่อยดีนัก
แน่นอน
ไม่ใช่ว่าจะมองอย่างนั้นตายตัวไม่ได้ บางทีเจียงอีโน่วอาจจะต้องการเงิน มาทำพาร์ตไทม์ที่นี่ก็เป็นเรื่องปกติ
“ฉะ... ฉันทำงานอยู่ที่นี่ค่ะ...”
“ค่าเทอมกับค่ากินอยู่ค่อนข้างตึง เลย... เลยมาหารายได้พิเศษค่ะ”
เจียงอีโน่วก้มหน้านิ่ง ดูประหม่าและเก้อเขินมาก
“คุณชายหลี่ พวกคุณรู้จักกันเหรอ?”
โยวชางกุ้ยถามขึ้นด้วยความประหลาดใจ
คุณชายหลี่?
คนที่มาบ่อยและมีฐานะไม่ธรรมดาคนนี้ เขาเรียกอีกฝ่ายว่าคุณชายหลี่เหรอ?
เจียงอีโน่วตกใจอยู่ในใจ เงยหน้าขึ้นชำเลืองมองหลี่หย่วนเต้าครู่หนึ่ง แววตาเต็มไปด้วยความอยากรู้ไม่รู้จบ
“นับว่ารู้จักกันมั้ง!”
หลี่หย่วนเต้าพยักหน้า
โยวชางกุ้ยยิ้มพูดว่า: “ในเมื่อรู้จักกันก็ดีเลย มานั่งดื่มกับคุณชายหลี่สักสองสามแก้วสิ”
เขามองเจียงอีโน่ว แอบสูดลมหายใจเย็นเยียบ กลืนน้ำลายเงียบ ๆ
หญิงสาวตรงหน้าเต็มเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์เย้ายวนร้ายกาจ ทำให้หัวใจเขาพลุ่งพล่านจนอดใจไม่ไหว
ร้านสปาชิงหยวนมีของดีระดับนี้ด้วยเหรอ?
ก่อนหน้านี้ทำไมไม่เคยเห็น?
โยวชางกุ้ยถอนหายใจในใจ
หลี่หย่วนเต้าโบกมือ: “เธอเป็นแฟนเพื่อนฉัน ทำแบบนี้ไม่ดีหรอก มานั่งลง ดื่มกินอะไรด้วยกันเถอะ”
สีหน้าโยวชางกุ้ยเปลี่ยนไปนิดหน่อย ตกใจจนรีบพูด: “คุณชายหลี่ ขอโทษจริง ๆ ตาผมบอดเอง! เอ่อ... สาวสวย เชิญมานั่งตรงนี้ครับ”
“อา...”
“แบบนี้จะไม่ค่อยดีมั้ง”
เจียงอีโน่วเบิกตากว้าง ตกใจทำอะไรไม่ถูก: “ถ้าผู้จัดการรู้เข้า ฉัน... ฉันจะถูกไล่ออกนะ”
หลี่หย่วนเต้าพูดเรียบ ๆ: “ไม่หรอก ไม่มีใครไล่เธอออกหรอก อีกอย่างเธอก็นั่งกินของอยู่ตรงนี้ รอให้ได้เวลาก็ค่อยออกไป ถือว่ามาทำงานแล้ว ถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากเรา ผู้จัดการไม่กล้าเข้ามาหรอก”
เจียงอีโน่วมีแววตาซาบซึ้ง: “ขอบคุณมาก... คุณชายหลี่!”
“อย่าทำตัวห่างเหินแบบนี้ เธอก็เรียกฉันว่าพี่เต้าเหมือนตาเจ้าเนื้อนั่นแหละ”
หลี่หย่วนเต้าส่ายหน้ายิ้มเบา ๆ
เจียงอีโน่ว: “ค่ะ พี่เต้า”