บ้านสวนไป่เหอ
ไฟในห้องนั่งเล่นชั้นล่างสว่างไสว
ในห้องนอนแขก
เฉินเหยียนชีและจูเก่อเสี่ยวเซี่ยดูเหมือนกำลังทำความสะอาดห้อง แถมยังขนของต่าง ๆ ไปมาอีกด้วย
เฉินเหยียนชีปรับปรุงห้องใหม่หมดจด ประดับตกแต่งใหม่ด้วยของสีชมพู
ขณะเดียวกัน
เธอถือขวดน้ำหอมฉีดไปทั่วห้องพลางพึมพำว่า “ไอ้ขี้แพ้ ตัวเหม็นชะมัด!”
“เฮ้อ เหยียนชี เธอพูดเกินไปหน่อยนะ”
“ห้องของพี่ต้าเหว่ยมันมีกลิ่นหอมวานิลลาชัด ๆ ไม่ใช่เหรอ?”
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยที่อยู่ข้าง ๆ บ่นงึมงำ
“ฮึ เธอพูดแทนเขาอีกแล้ว”
เฉินเหยียนชีกระฟัดกระเฟียดอย่างไม่พอใจ
“พอแล้วน่า ให้ฉันช่วยเธอจัดห้องนี้ให้สวยเหมือนข้างบนเลยนะ สีชมพูเหมือนกัน สวยเหมือนกัน”
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยแลบลิ้น แล้วเริ่มลงมือทำ
แต่ตอนนั้นเอง
จู่ ๆ เธอก็ร้องด้วยความประหลาดใจ “เอ๊ะ นี่มันมือถือผลไม้เหมือนของเหยียนชีเลยนี่”
จากนั้นจูเก่อเสี่ยวเซี่ยก็เปิดมือถือเครื่องนั้น แทบไม่มีแอปอะไรเลย นอกจากแอปวี๋ซิ่น
พอเปิดวี๋ซิ่น ก็มีรายชื่อติดต่อแค่รายเดียว
“อ้า… เหยียนชี นี่มันแชทที่เธอคุยกับคุณชายปริศนานี่นา?”
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยอุทานด้วยความตกใจ
เฉินเหยียนชีวิ่งมาดูแวบหนึ่ง ก็เบิกตากว้างทันที “เป็นมือถือที่ส่งไปให้คุณชายปริศนาคนนั้นนี่ มันมาอยู่ในห้องไอ้ขี้แพ้ได้ยังไง?”
“คุณชายปริศนาคนนั้น ก็คือทัวป๋อหลิวอวิ๋นไม่ใช่เหรอ?”
“หรือว่าพี่ต้าเหว่ยไปเอามาจากทัวป๋อหลิวอวิ๋น?”
จูเก่อเสี่ยวเซี่ยถามอย่างสงสัย
เฉินเหยียนชีคว้ามือถือมา กัดฟันพูดว่า “ต้องเป็นเขาแน่ที่ขโมยมาจากทัวป๋อหลิวอวิ๋น ก่อนหน้านี้เขาก็โผล่ไปที่บ้านตระกูลทัวป๋อ อาจจะเป็นตอนนั้นแหละที่เขาได้มือถือมา”
จากนั้น
เธอก็เปิดแชทขึ้นมา ข้อความในนั้นยังอยู่ครบ ยิ่งทำให้เฉินเหยียนชีทั้งอายทั้งโกรธหนักกว่าเดิม