"ในอำเภอปินโจวของข้า มีแต่ราษฎรที่อดทนขยันขันแข็ง ไม่มีพวกอันธพาลที่ไหน"
หลี่หย่วนเต้ามองเฉิงอันที่แสดงท่าทางสง่างามอย่างไม่แยแส "ดังนั้นที่เจ้าเรียกข้าว่าอันธพาล คงเรียกผิดแล้วล่ะ! แต่ไม่เป็นไรหรอก ตอนนี้ข้ามาที่นี่เพื่อฟ้องร้องเจ้า หากเจ้าคิดว่าข้าเป็นอันธพาล ก็ถือว่าเป็นอันธพาลแล้วกัน!"
"หึ!"
"ช่างบังอาจนัก!"
"ข้ายังไม่ได้ฟ้องเจ้าเลย แต่เจ้ากลับมาใส่ร้ายข้าก่อน!"
เฉิงอันหน้ามืด โกรธจนขำ "ลองพูดมาสิ เจ้าจะฟ้องข้าเรื่องอะไร?"
"เรื่องที่จะฟ้องน่ะมีมากมาย!"
"พวกหนอนเช่นเจ้า ความชั่วร้ายมากมายจนเขียนไม่หมด!"
"เช่น การยักยอกทรัพย์สินของผู้อื่น!"
"เช่น การเอาชีวิตผู้คนอย่างไม่แยแส!"
"เช่น การสมคบคิดกับผู้ใช้กู่หลิงจากหนานหยาง..."
หลี่หย่วนเต้าหัวเราะเย็น พลางแจกแจงรายการ "พอจะฟ้องเจ้าได้หรือยัง? ไม่ถึงกับให้หัวหลุดจากบ่า แต่อย่างน้อยก็ถอดหมวกขุนนางนั่นได้ เกินพอแล้ว!"
"ฮ่าๆๆ..."
"ถอดหมวกขุนนางของข้า?"
"ในอำเภอปินโจวอันกว้างใหญ่ ใครกล้ากัน?"
เฉิงอันหัวเราะลั่นอย่างอดไม่ได้ เสียงหัวเราะเต็มไปด้วยความดูถูก "หรือว่าจะเป็นเจ้าพวกอันธพาลนี่? ลองถอดหมวกข้าดูสิ! ว่าแต่ที่เจ้าพูดมา มีหลักฐานไหม?"
หลี่หย่วนเต้ามองอีกฝ่ายอย่างเย็นชา ส่ายหน้า "ข้าจะเอาหลักฐานออกมาก็ง่ายดาย! เพียงแต่ว่า... เจ้าจะยอมรับหรือ? ถึงตอนนั้นส่งหลักฐานทั้งหมดไปที่กรมตำรวจ ต่อให้จับเจ้าได้จริง อีกไม่กี่วันเจ้าก็ถูกปล่อยออกมาอยู่ดี ต่อให้หมวกขุนนางหลุดไป อีกไม่กี่ปีเจ้าก็กลับมาเลื่อนตำแหน่งได้ใหม่เร็วๆ!"
"ข้าพูดถูกไหม?"
คำพูดหนึ่งประโยค
ทำให้ทุกคนในที่นั้นตะลึงงัน
พวกเขาคาดไม่ถึงว่าหลี่หย่วนเต้าจะรู้กลไกในราชสำนักและวงการขุนนางเป็นอย่างดี
เฉิงอันยิ้มยิงฟัน "ฮิๆ... เจ้ารู้จริงๆนี่! ก็พูดตรงๆ เลยแล้วกัน มีหลักฐาน แต่ข้าไม่ยอมรับ แล้วจะทำอะไรได้? ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้าจะฟ้องไปทำไมกัน?"
"หึ! ตอนนี้ข้าต่างหากที่จะฟ้องเจ้าในข้อหาหมิ่นประมาท! เจ้ารู้ไหมว่าผลคืออะไร?"
หลี่หย่วนเต้าส่ายหน้าเล็กน้อย เอ่ยว่า "เพราะฉะนั้น... เจ้าจะยอมรับผิดและมอบตัวแต่โดยดีหรือไม่? ข้าอยากได้ยินแค่ว่าใช่หรือไม่!"