เมื่อเห็นหญิงสาวที่กระโดดออกมา หลี่หย่วนเต้าก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามอง
อีกฝ่ายสวมกางเกงยีนส์ขาสั้น คู่กับรองเท้าบูตยาวตรง ดูเร่าร้อนมาก
เพียงแต่มีดสั้นในมือที่ส่องประกายน่าสะพรึงกลัว แผ่กลิ่นอายสังหารที่น่าตกใจ ทำให้ใครก็ไม่อาจชื่นชมเรือนร่างอันเร่าร้อนของผู้หญิงคนนี้ได้!
ถ้าเป็นคนทั่วไปที่เจอสาวสวยพร้อมสังหารแบบนี้ อาจจะขาอ่อนยวบยาบไปนานแล้ว!
"ข่มขวัญ!
สาวน้อยอย่างเธอ ฉันจัดการได้เป็นหมื่น!"
หลี่หย่วนเต้ายกกำปั้น พูดหยอกล้อกึ่งล้อเล่น
สาวถือมีดสั้นใส่รองเท้าบูตเบิกตากว้างด้วยความโกรธ ตวาดลั่นทันที: "ไอ้หนู ปากเก่งนักนะ! พี่สาวจะสั่งสอนนายให้หลาบจำ ก่อนตายฉันจะตีให้นายคุกเข่าอ้อนวอน!"
"เสี่ยวปี้ รอก่อน!
ดูซิว่าอยากถามอะไรกับเฒ่านี่!"
"ถามเสร็จแล้วค่อยส่งมันไป! แกก็รู้ดีว่าผงปีศาจดำให้ความเจ็บปวดแค่ไหน!"
หวู่อันหลานโบกมือ ห้ามสาวเสี่ยวปี้ไว้
ฝ่ายหลังสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย แล้วก็สะบัดหน้ากลับมาอย่างไม่พอใจ
ผงปีศาจดำ ดูท่าจะร้ายกาจนะ?
หลี่หย่วนเต้ามองหวู่อันหลาน รู้สึกแปลกใจในใจ
เขาหันไปทางซังเฉาหย่า พูดขึ้นทีละคำราวกับมีดคม แฝงความเย็นชา: "ถ้าไม่อยากตาย ก็เอาของออกมา แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า!"
"เจ้าคือใคร?
รู้จักข้า?
เมื่อครู่เจ้าสะกดรอยตามข้ามา?"
ซังเฉาหย่าชะงักมองหลี่หย่วนเต้าอยู่นาน แล้วก็ถามออกมารวดเดียวสามคำถาม
หลี่หย่วนเต้าพูด: "เจ้าแย่งของข้าไป!"
"แย่งของเจ้า?
เจ้าเป็นคนของสวนยาปี้ไห่!"
ซังเฉาหย่าสีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย แต่แล้วก็ตกใจพูดว่า: "ไม่ใช่... เจ้าคือคนในห้องวีไอพีหมายเลข 5!"
"ดี ยังไม่แก่จนเลอะเลือน สมองยังทำงานได้!"