ย้อนกลับไปตอนอยู่ในป่าทึบหมอกมัว
หลี่หย่วนเต้ากับบรรพชนตระกูลทัวป๋ออย่างทัวป๋ออิ๋งนัดหมายกันไว้ว่า อีกครึ่งเดือนจะไปพบกับทูตป้ายบุปผาเหมยผู้ลึกลับด้วยกัน!
ตอนนี้
เวลามาถึงพอดี!
อีกฝ่ายปรากฏตัวที่หลิ่วเจียง แปดในสิบส่วนคงเป็นการมาตามนัด เพื่อไปพบกับทูตป้ายบุปผาเหมยผู้นั้น
"ข้าอยู่หลังเขาเจิ้นอวิ๋น เจ้ามานี่เถอะ!"
หลี่หย่วนเต้าบดขยี้ยันต์สื่อสารส่งข้อมูลให้ทัวป๋ออิ๋ง
เมื่อเห็นท่าทางสุขุมไม่รีบร้อนของหลี่หย่วนเต้า
ความโกรธในใจของไป๋เซี่ยงเซวียนยิ่งเดือดพล่าน แววตาสังหารแทบจะพวยพุ่งออกมา
ไม่พอใจ!
ไม่พอใจถึงที่สุด!
หลี่หย่วนเต้าคือคนแรกที่เขาเจอที่อวดเก่งยิ่งกว่าตัวเอง!
"ไอ้หนู ซื่อจื่อคนนี้ตาถั่วไปหน่อย!"
"คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะเป็นผู้แข็งแกร่งระดับจอมยุทธ์อู่หวัง!"
"ไม่แปลกที่พวกจวินจ้านเทียนกับเมิ่งอู๋เหินยอมอยู่ข้างเจ้า ต้องบอกเลยว่าพรสวรรค์ของเจ้าสุดจะทวนกระแส แต่จะทำไม? ซื่อจื่อคนนี้คือซื่อจื่อแห่งจวนจวิ้นอ๋องชิ่งหย่วน ต่อให้เจ้าเป็นอัจฉริยะของสำนักไหน ข้าก็จะฆ่าเสีย!"
ไป๋เซี่ยงเซวียนหน้าซีด โกรธจัดถึงขีด กัดฟันกรอด
"งั้นเหรอ?"
หลี่หย่วนเต้าหัวเราะเบา ๆ "ก็แค่ตาเฒ่านี่? ถึงพวกเจ้ารุมกันหมด ก็ดูจะไม่พอให้ข้าเห็นด้วยซ้ำ!"
"ดี ดีนัก ปากกล้า!"
"แต่พวกประหลาดอย่างเจ้าก็มีสิทธิ์จะหยิ่ง!"
"ทว่า หากเจ้าต้องการเก็บเกี่ยวข้า พวกเราก็เช่นกัน!"
ไป๋เซี่ยงเซวียนแทบจะกัดฟันแหลก แต่ก็แอบหวาดกลัวอยู่ลึก ๆ
คืนนี้ที่จวนเจ้าเมือง
เขาเกือบจะลงมือกับหลี่หย่วนเต้าแล้ว
ถ้าตอนนั้นเมิ่งอู๋เหินไม่โผล่มาขวาง เขาลงมือไปจะเป็นยังไง?
คิดถึงจุดนี้
เขาถอยหลังไปด้วยจิตใต้สำนึก กดโทรศัพท์พลาง "ท่านอาจารย์เฉา ท่านอาจารย์ถาน ท่านเฉวียนคนเดียวจัดการไม่ได้ ต้องรบกวนพวกท่านมาด้วย! คนนี้ค่อนข้างรับมือยาก!"
พูดจบ
เขาก็วางสาย
"ตามพวกมาเหรอ?"
"ที่แท้ยังมีไม้เด็ด!"
หลี่หย่วนเต้ายิ้มมอง "ข้ารออยู่!"
สิ้นเสียง
ร่างผอมแห้งร่างหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นไม่ไกลจากด้านหลังหลี่หย่วนเต้าอย่างไร้สุ้มเสียง
หลี่หย่วนเต้าคล้ายรู้สึกตัว หันกลับไปดู พบว่าคือทัวป๋ออิ๋งนั่นเอง