เห็นม่ออู๋ชี่ต่อสู้กับตัวเองในใจอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายกลับไม่กล้าลงมือ แถมยังทำความเคารพอย่างนบนอบ
หลี่หย่วนเต้าอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มเย้ยเยาะ ก่อนจะพูดว่า "ฉันบุกเข้ามาในสำนักซือหยาพวกนาย ฆ่าศิษย์ในสำนักพวกนายแท้ ๆ แต่นายกลับกลั้นใจไม่ลงมืองั้นเหรอ?"
คำพูดนี้
ทำเอาสีหน้าของม่ออู๋ชี่แข็งค้างไปชั่วขณะ เต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน
ผู้ฝึกตนคนอื่น ๆ ของสำนักซือหยาก็มองหน้ากันอีกครั้ง จากนั้นก็รีบก้มหน้าลง ปิดบังสีหน้าอับอาย
อีกฝ่ายบุกเข้ามาในสำนักเพียงลำพัง แต่พวกเขากลับจนปัญญาจะลงมือ หัวหน้าสำนักยิ่งไม่กล้าต่อสู้ด้วยโดยพลการ
น่าขายหน้าเสียจริง!
แค่ม่ออู๋ชี่ไม่ปริปาก พวกเขาก็ไม่กล้าพูดอะไรเช่นกัน
"สหายกล่าวเกินไปแล้ว... ผู้ฝึกตนอย่างพวกเรา ควรใช้คุณธรรมชนะใจคน ใช้คุณธรรมชนะใจคนนะขอรับ!"
"แล้วอีกอย่าง การฝึกตนของเรา ก็ยังให้ความสำคัญกับการค้าขายเป็นมิตร มิใช่หรือ?"
"เพราะทรัพย์ คู่สหาย วิชา สถานที่ สี่สิ่งนี้ ต่างก็ให้ทรัพย์เป็นอันดับหนึ่ง!"
"ฮะ ๆ ๆ... เอ่อ... ไอ้พวกศิษย์ต่ำต้อยเมื่อครู่ ไร้สายตา ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ล่วงเกินสหายเข้า ก็สมควรแล้ว!"
ม่ออู๋ชี่หัวเราะแห้ง ๆ พลางกล่าวว่า "ส่วนเสวี่ยหลิงจื่อ ตัวมันเองก็เป็นพวกทรยศสำนักของพวกเราขอรับ! เมื่อก่อนมันขโมยเคล็ดวิชาของบรรพชนสำนัก... ซึ่งก็คืออาจารย์ของพวกเรา แล้วหนีออกจากสำนัก มันสมควรตาย! พวกเราตามล่ามันมานานแล้ว บัดนี้สหายทุบร่างมันจนแหลก จับดวงจิตมันกลับมาได้ พวกเราสำนึกบุญคุณจนไม่รู้จะขอบคุณอย่างไร จะลงมือกับสหายได้ยังไงขอรับ?"
"ใช่ ๆ ๆ..."
"ขอบคุณสหาย ที่ช่วยสำนักซือหยาจับพวกทรยศพวกนี้!"
ผู้ฝึกตนคนอื่น ๆ ของสำนักซือหยาในตอนนี้ก็ได้สติกันหมดแล้ว พากันกล่าวขอบคุณหลี่หย่วนเต้า
เมื่อหัวหน้าสำนักม่ออู๋ชี่มีท่าทีเช่นนี้ต่อหลี่หย่วนเต้าแล้ว พวกเขาจะกล้าพูดอะไรได้อีก?
อีกทั้งพวกเขายังแน่ใจอย่างหนึ่งคือ ม่ออู๋ชี่มองไม่ออกว่าหลี่หย่วนเต้าแข็งแกร่งแค่ไหน จึงไม่กล้าลงมือ!
"พวกนายนี่กลัวฉันงั้นเหรอ?"
"รู้ไหม อาจารย์ของพวกนายอย่างนักพรตไร้แขนนั้นไม่ธรรมดาเลยนะ!"
หลี่หย่วนเต้าจ้องตรงไปที่ม่ออู๋ชี่ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มเย็น