"อ๊าาา..."
"ค่ายกลคุ้มกันวิหารโบราณศพดาบถูกเปิดใช้งานแล้ว!"
"นี่... นี่มันเรื่องอะไรกัน?"
"อาจารย์จะพาพวกเราตายไปด้วยกันงั้นเหรอ?"
เสวี่ยหลิงจื่อเห็นอักขระค่ายกลนับไม่ถ้วนลอยขึ้นมาจากทั่ววิหารโบราณ แสงสว่างพวยพุ่ง ตกใจจนกรีดร้องออกมา
เขาไม่อยากตาย แล้วยิ่งไม่อยากจบชีวิตอย่างน่าอนาถอยู่ในนี้
"ค่ายกลของตำหนักศพดาบ?"
"ร้ายกาจมากไหม?"
หลี่หย่วนเต้าอดถามไม่ได้
เสวี่ยหลิงจื่อผงกหัวแรง: "ตำหนักศพดาบคือสถานที่ต้องห้ามที่อาจารย์ใช้ฝึกฝนส่วนตัว ที่นี่มีค่ายกลวิญญาณศพสุดสะพรึงตั้งอยู่! หากถูกศัตรูแข็งแกร่งบุกรุก อาจารย์ก็จะเปิดใช้ค่ายกลด้วยตัวเอง ถล่มศัตรูทิ้ง! สู้ไม่ได้ก็จะลากอีกฝ่ายตายตาม! แต่ว่า... ถ้าเจอสถานการณ์ยากลำบาก ศิษย์สำนักอื่นจากข้างนอกก็เปิดใช้งานค่ายกลได้เหมือนกัน! ที่เห็นนี่ อาจารย์คิดจะลงมือกับพวกเรางั้นเหรอ..."
พูดถึงตรงนี้
เสวี่ยหลิงจื่อก็หันกลับมามองนักพรตไร้แขน
แต่สิ่งที่ทำเอางงคือ นักพรตไร้แขนก็ยังนั่งสมาธิอยู่ที่เดิม ไม่ขยับเขยื้อน
ไม่ใช่ฝีมืออาจารย์?
"ดูท่า อาจารย์ของนายคงไม่อยู่ในสำนัก!"
"นี่น่าจะเป็นตัวแทนเขาสินะ?"
หลี่หย่วนเต้าหัวเราะเสียงเย็น: "ตอนนี้มันเป็นฝีมือโม่อู๋ฉีกับพวกนั่น เปิดใช้ค่ายกลของวิหารโบราณนี้ คิดจะระเบิดเราทิ้งด้วยกันในนี้!"
"ว่าไงนะ!"
"อาจารย์ฉันไม่อยู่ที่นี่!"
เสวี่ยหลิงจื่อสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างแรง รีบวิ่งไปข้างหน้าร่างไร้แขนที่นั่งอยู่
พอเขาเข้าไปดูใกล้ๆ ก็ตาเบิกกว้าง ตกตะลึง: "นั่น... นั่นไม่ใช่อาจารย์ฉันจริงๆ! กลิ่นอายไอ้แก่เฒ่านั่นไม่ใช่แบบนี้... มันคือศพสกปรกตัวแทนของอาจารย์!"
"ตูม..."
ตอนที่เสวี่ยหลิงจื่อเข้าไปใกล้ ศพสกปรกตัวแทนก็ระเบิดกลิ่นอายน่าสะพรึงออกมา พื้นดินก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงตาม
"อ๊า... วิญญาณค่ายกล ศพสกปรกตัวแทนหลอมรวมกับวิญญาณค่ายกลแล้ว!"
"รุ่นพี่ ช่วยด้วย!"
เสวี่ยหลิงจื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายจากศพสกปรกตัวแทน ร้องลั่นด้วยความหวาดกลัว
ตูมมมม~
เสียงร้องเขาเพิ่งเงียบลง ศพสกปรกตัวแทนก็แตกกระจายหมดแล้ว
กลิ่นอายท่วมฟ้าพุ่งเข้าหาเขา
"ตายแน่!"
เสวี่ยหลิงจื่อใจดิ่งลง วิญญาณแทบหลุดจากร่าง
เพียงพริบตาเดียว