เศษเสี้ยวของแผนที่มังกรซ่อน!
หลี่หย่วนเต้าขยับเล็กน้อยในใจ ปล่อยสัมผัสจิตวิญญาณกวาดลงไปใต้หลุมศพของเย่หงถาน
แต่น่าเสียดาย
เขาค้นหาอยู่ครู่หนึ่งก็พบว่าไม่มีอะไรอยู่เลย
ดูท่าว่าคนที่มากันคงได้ข้อมูลผิดๆ
หรือไม่ก็ต่อให้เย่หงถานเคยได้เศษแผนที่มังกรซ่อนมาก่อน ก็คงไม่ได้เอามาฝังไปกับตัว บางทีอาจซ่อนไว้ที่ไหนสักแห่ง!
ในตอนนั้นเอง
ท่ามกลางค่ำคืนอันเงียบสงบ มีเสียงเสียดแทงดังขึ้น ทำให้เย่หยุนที่กำลังร่ำไห้พึมพำอยู่ลุกพรวดขึ้น ดวงตาดุดันจ้องเขม็งไปยังร่างสิบกว่าร่างที่มา
เมื่อนางเห็นชัดว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่หัวแถวคือใคร มือนางก็คว้าดาบที่เอว ดวงตาทั้งสองพลุ่งพล่านด้วยความเย็นชาและจิตสังหาร ตัวนางทั้งตัวปกคลุมด้วยกลิ่นอายดุดัน
เมื่อเห็นฉากนี้
หลี่หย่วนเต้ายังอดไม่ได้ที่จะพยักหน้าชมในใจ ผู้หญิงคนนี้ แม้อายุแค่ยี่สิบต้นๆ แต่ตลอดสองปีมานี้คงผ่านอะไรมามากมายเกินกว่าคนปกติจะทนได้ ไม่อย่างนั้นคงไม่เฉียบคมและดุดันได้ถึงเพียงนี้
อีกทั้งเย่หยุนเองก็เป็นจอมยุทธ์ระดับเน่ยจิ้นขั้นสูงสุด ฝีมือไม่ธรรมดาอยู่แล้ว
เมื่อเป็นเช่นนี้ จอมยุทธ์ชั้นล่างทั่วไปที่เผชิญหน้ากับนางย่อมยากที่จะต่อกรได้
นางจับจ้องกลุ่มคนที่มา สีหน้าไร้ความหวั่นเกรงแม้แต่น้อย เมื่ออีกฝ่ายเดินมาไม่ไกล นางก็กัดฟันคำรามด้วยความโกรธ: "เจียงฮุ่ยหลาน แกจะขุดศพแม่ฉัน? ถ้าแกกล้าขยับแม้แต่น้อย ฉันจะตัดหัวแกมาเซ่นวิญญาณแม่ฉันบนสวรรค์!"
จู่ๆ ก็มีเสียงกัดฟันด้วยความเคียดแค้นดังขึ้น
ทำให้กลุ่มคนสิบกว่าคนที่มาถึงกับสะดุ้งตกใจ
เจียงฮุ่ยหลานสาวก๋ากั่นที่ยืนหัวแถวเบิกตากว้าง เมื่อนางมองเห็นใบหน้าของเย่หยุนชัด ก็ถึงกับร้องอุทานลั่น: "เย่หยุน! แกเอง! แกเป็นคนหรือผี? หรือว่าแกมันนังแพศยายังไม่ตายกันแน่?!"
ลูกน้องสิบกว่าคนที่อยู่ข้างหลังเจียงฮุ่ยหลานก็เบิกตากว้างเช่นกัน ราวกับเห็นผี
ในช่วงกว่าสองปีที่ผ่านมา
เรื่องที่เย่หยุนหายตัวไปนั้นได้แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหนานหลิวนานแล้ว
แม้แต่กรมตำรวจยังส่งคนออกตามหา แต่ก็ไร้วี่แวว
หลังจากผ่านไปหนึ่งปี กรมตำรวจก็ล้มเลิก หลายคนจึงค่อยๆ ยอมรับว่าเย่หยุนน่าจะเสียชีวิตไปแล้ว และเกือบลืมเรื่องนี้ไปสนิท
แต่นี่ เย่หยุนกลับปรากฏตัวขึ้น!