"สมกับเป็นหน้ากากปลอมที่เหมือนจริงจนแยกไม่ออก!"
"ก่อนหน้านี้พวกมู่หรงสิงจากศาลาเจิ้นไห่ก็ถูกหลอกกันหมดสินะ?"
กลางอากาศ หลี่หย่วนเต้ามองเย่หยุนที่โชว์ใบหน้าอ่อนเยาว์และงดงามไร้ที่ติเบื้องล่าง แล้วอดสูดลมหายใจเย็นไม่ได้
ผู้หญิงคนนี้ อายุยังน้อย แต่เก็บงำฝีมือได้ลึกซึ้งถึงเพียงนี้
ส่วนตงเหมยและชิวเสวี่ยที่วิ่งเข้ามา พอเห็นหน้าเย่หยุนชัด ๆ ก็ดีใจจนร้องไห้ "คุณหนู คุณหนู... คุณไม่ตาย คุณไม่ตาย คุณกลับมาแล้ว ดีจริง ๆ ฮือ ๆ..."
ทั้งคู่ร้องไห้ แล้วไม่นานก็เข้าไปกอดกับเย่หยุน ตื่นเต้นและดีใจระคนกัน
"คุณหนู ฉันจะโทรหาคุณเยี่ยเดี๋ยวนี้เลย บอกว่าคุณกลับมาแล้ว!"
ชิวเสวี่ยที่ใส่ชุดยุทธ์กระโปรงขาวเช็ดน้ำตาแล้วพูดอย่างตื่นเต้น
สีหน้าของเย่หยุนซับซ้อนขึ้นทันที ส่ายหน้า "อย่าโทร! ฉันไม่อยากเจอเขา!"
"คุณหนู แต่ว่า..."
ชิวเสวี่ยอ้าปากค้าง
ตงเหมยที่อยู่ด้านข้างก็อยากจะพูดเกลี้ยกล่อมเหมือนกัน
เย่หยุนโบกมือ หน้าจริงจัง "ไม่มีคำว่าแต่ว่า! ฉันกลับมาครั้งนี้ อยากอยู่เงียบ ๆ สักพัก! พอถึงเวลา ฉันจะไปพบเขาเอง!"
"แต่ยุทธภพใต้ดินของหนานหลิวตอนนี้ ไม่เหมือนเมื่อไม่กี่ปีก่อนนะ ถ้าพวกนั้นรู้ว่าคุณหนูกลับมา แล้วถูกพวกมันเจอเข้าละก็ ต้องเกิดเรื่องแน่..."
ตงเหมยมีสีหน้ากังวลและร้อนใจ
เย่หยุนหน้าชา ตวาด "คำพูดฉัน พวกเธอไม่ฟังแล้วเหรอ?"
"ไม่!"
"คุณหนู พวกเราฟังคุณ และปกป้องคุณเป็นหน้าที่ของพวกเรา พวกเราเลยเป็นห่วงมาก..."
ทั้งคู่รีบส่ายหน้า พูดอย่างจนใจ
เย่หยุนผ่อนสีหน้าลง ดวงตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้งและอบอุ่น เปรย "ตั้งแต่ฉันอายุเจ็ดขวบ เธอก็อยู่กับฉันแล้ว! เราเหมือนพี่น้องกัน เธอทั้งสองก็เหมือนพี่สาวสองคนของฉัน! ขอบใจนะ!"
"คุณหนู พูดแบบนี้ ขอบใจอะไรกัน?"
"ตอนที่เกิดเหตุสถานสงเคราะห์หนานหลิวปีนั้น ถ้าไม่ใช่เพราะคุณหนูใหญ่รับพวกเราไว้ พวกเราคงต้อง..."
ตงเหมยกับชิวเสวี่ยส่ายหน้าพรวด ๆ เมื่อนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในสถานสงเคราะห์ตอนพวกเธออายุสิบสาม ก็ยังขนลุก
และคุณหนูใหญ่ที่พวกเธอเอ่ยถึง ก็คือแม่ของเย่หยุน เยี่ยหงถาน นั่นเอง!
เย่หยุน ใช้นามสกุลแม่!
"สถานสงเคราะห์หนานหลิว..."
เย่หยุนหน้าชาขึ้นทันควัน กัดฟันพ่นคำออกมาแทบทุกคำ