ที่ด้านข้าง
เหลียงเกอซึ่งแขนขาหักแล้วเช่นกัน เห็นสภาพน่าเวทนาของกัวเจิ้งผิง ก็ตกใจจนหน้าซีด ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เมื่อครู่ในตึกจินกุย เขาคิดว่าหลี่หย่วนเต้าบ้าบิ่นมากพอแล้ว แต่ที่เห็นตรงหน้านี้ บ้าบิ่นยิ่งกว่า!
กำลังแข็งแกร่งก็จริง แต่เขาต้องเผชิญกับตระกูลเจี่ยงนะ!
แต่ผลคือ
กลับไม่ลังเลเลยที่จะทำลายกัวเจิ้งผิง!
บ้าระห่ำ บ้าระห่ำยิ่งนัก!
"นี่... แค่เริ่มต้น!"
หลี่หย่วนเต้ามองกัวเจิ้งผิงที่ร้องโหยหวนอยู่บนพื้นไม่หยุด เสียงเย็นเยือก
ส่วนกัวเจิ้งผิงบนพื้น ปากครางเงียบกริบ ตัวกระตุกเกร็ง น้ำมูกน้ำตาไหลพราก หน้าซีดขาวสุดขีด
มือเท้าถูกหักหมด ความเจ็บปวดทรมานแทบขาดใจ ทำให้เขาเกือบหมดสติ แต่เพราะเจ็บเกินไป เขากลับถูกบังคับให้ตื่นขึ้นมา
ถึงตอนนี้
กัวเจิ้งผิงยังไม่อยากเชื่อเลยว่า ตัวเองถูกคนหักมือหักเท้าจริง ๆ!
เขาเป็นลูกเขยตระกูลเจี่ยงนะ สูงส่งปานใด เขาไม่เคยคิดว่ามีคนกล้าลงมือกับเขา ทำลายเขาจนสิ้น
กับสถานการณ์ตรงหน้า เขาก็ยอมรับไม่ได้ ผ่านไปครู่ใหญ่เขาถึงได้สติ ปากก็ตะโกนด่า: "เวร! แกกล้าหักมือหักเท้าฉัน! เวร ฉันมือเท้าหักหมดแล้ว แกถึงกับทำลายฉัน ฉันเป็นลูกเขยตระกูลเจี่ยงนะ แกกล้าทำลายฉัน แล้วรู้ไหมว่าผลจะเป็นยังไง? รู้ไหมว่าผลสืบเนื่องจะเป็นยังไง? เวร แกมันบ้าไปแล้ว!"
หลี่หย่วนเต้าปากแสยะด้วยความดูถูก: "อย่ามาพร่ำว่าแต่ตระกูลเจี่ยงกับฉัน! แม้ข้าจะเป็นคนท้องถิ่นอำเภอปินโจว ไม่มีเบื้องหลังอะไร แต่ในสายตาข้า ตระกูลเจี่ยงมันก็แค่ขี้ผง! ถ้าคนตระกูลเจี่ยงอยู่ที่นี่ กล้าออกหน้าแทนแก ข้าก็ไม่รังเกียจที่จะจัดการพวกเขาทั้งหมด!"
คำพูดนี้
ทำให้กัวเจิ้งผิงฟังแล้วใจสั่นสะท้านไม่หยุด เขาตะโกนอีก: "เวร แกไม่มีเบื้องหลัง? งั้นยังกล้าหักมือหักเท้าฉัน! แกมันโรคจิต! แกมันโรคจิตชัด ๆ! แล้วยังตระกูลเจี่ยงเป็นแค่ขี้ผง! รอให้ตระกูลเจี่ยงโกรธเกรี้ยว อย่าว่าแต่ฆ่าทั้งบ้านแกเลย ถึงตอนนั้นต่อให้เหยียบอำเภอปินโจวทั้งอำเภอราบคาบ สำหรับตระกูลเจี่ยงแล้ว ก็แค่ดีดนิ้วมือเดียว! โรคจิต โรคจิตจริง ๆ..."