"คนตายเพราะทรัพย์ นกตายเพราะเหยื่อ!"
"จริงแท้แน่นอน!"
"เพื่อสมบัติ ต่อให้เป็นพวกเดียวกัน ก็ยังลงมือฆ่าได้!"
มองจางหงเลี่ยงลงมือกับเสิ่นชางหลาน หลี่หย่วนเต้าอดส่ายหัวไม่ไหว เอ่ยออกมาด้วยความทอดถอนใจ
คำพูดนี้
ทำให้จางหงเลี่ยงที่พลาดมือ หน้าซีดสลับเขียวขึ้นมาในทันใด
เดิมทีเขาคิดว่าจะลงมือสังหารเสิ่นชางหลานได้แบบเฉียบพลัน แต่อีกฝ่ายกลับไร้ยางอายเกินคาด ใช้คนธรรมดามาเป็นข้อต่อรองอีกแล้ว
ทว่าในเวลาไม่นาน ดวงตาของเขาเปล่งประกายเด็ดเดี่ยว จ้องเขม็งไปที่เสิ่นชางหลาน ตวาดลั่นว่า "ปล่อยตัวเขา มิฉะนั้นแกจะตายอย่างน่าอนาถกว่าเดิมอีก!"
"ท่านขุนพลพยัคฆ์ ถ้าท่านกล้าขยับนิ้วอีกนิด ข้าจะฆ่ามันทันที!"
"และก่อนตาย ข้าลากไปเป็นเพื่อนอย่างน้อยก็หลายคน!"
เสิ่นชางหลานแววตาเย็นเยียบ ใบหน้าบิดเบี้ยว ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันคำราม
จางลี่เชาที่หมอบราบอยู่กับพื้น เห็นฉากนี้ สิ้นหวังอย่างสิ้นเชิงแล้ว
จางหงเลี่ยงจะลงมือสังหาร เสิ่นชางหลานก็ฉีกหน้ากันหมดแล้ว เช่นนั้นเขาซึ่งเป็นผู้บัญชาการกองกำลังป้องกันเมืองเล็ก ๆ คนหนึ่ง เกรงว่าคงมีเพียงทางตายสถานเดียวเช่นกัน!
และในยามนี้
คนตระกูลซูที่ถูกเสิ่นชางหลานจับไว้ เป็นสตรีผู้หนึ่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ท่าทางราวกับจะฉี่ราดออกมาด้วยความกลัว
หลี่หว่านที่ยืนอยู่ไม่ไกล รีบร้องตะโกนขึ้นว่า "หย่วนเต้านา หย่วนเต้า ช่วยด้วย! ช่วยคนด้วยนะ!"
"ท่านอา วางใจเถิด ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก!"
"ครอบครัวจะเติบใหญ่ จำเป็นต้องผ่านการขัดเกลาอยู่บ้าง"
"ผมขอรับประกัน ว่าน้าสะใภ้คนนี้จะไม่เป็นอะไร"
หลี่หย่วนเต้าสีหน้าผ่อนคลาย เอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง
เสิ่นชางหลานสีหน้าดุดันอย่างยิ่ง ตวาดว่า "ไม่เป็นอะไร? พวกแกกล้าขยับก็ลองดูสิ! มันตายคาที่ทันที!"
ตูมตูม!
เพียงแต่ว่า
สิ้นเสียงเขา
สองมือที่เดิมกำลังจับสตรีผู้นั้นอยู่ เกิดระเบิดขึ้นกะทันหัน กลายเป็นละอองเลือด
โลหิตสาดกระเซ็นไปทั่วใบหน้าสตรีนางนั้น ทำเอานางตกใจจนเป็นลมหมดสติไปทันที
ส่วนเสิ่นชางหลานที่ปราศจากแขนทั้งสองข้าง ส่งเสียงร้องโหยหวนปานผีแตก กลิ้งเกลือกอยู่กับพื้น
ฉากอันน่าสะพรึง ทำให้เหล่าผู้แข็งแกร่งระดับอู่หวงที่มากับเสิ่นชางหลาน พากันอกสั่นขวัญหาย ถอยกรูดไป