"หวงจ่าน ที่แท้ก็เป็นนายนี่เอง!"
"ฉันนึกออกแล้ว!"
หลี่หย่วนเต้ามองชายหนุ่มในเสื้อกาวน์ขาว แล้วเอ่ยพลางยิ้ม "ตอนนี้นายไปเรียนแพทย์ที่ปินไห่ ถึงได้มั่นใจขนาดนี้!"
"แต่นายจะลงมือ ฉันก็ไม่ห้ามหรอกนะ ยังไงซะนายก็ช่วยพวกเขาไม่ได้อยู่ดี!"
หวงจ่านที่อยู่ฝั่งตรงข้ามขมวดคิ้ว อดจ้องสำรวจหลี่หย่วนเต้าอยู่พักหนึ่งไม่ได้
ตอนที่มาถึงเมื่อกี้
เขาแค่รู้สึกว่าหลี่หย่วนเต้าดูคุ้นหน้า
แต่ไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก
เพราะเขาเองก็เป็นคนอำเภอปินโจว โตมาแถวนี้ คนที่ดูคุ้นหน้าก็มีตั้งเยอะ
แต่ตอนนี้หลี่หย่วนเต้าดันนึกออกว่าเขาเป็นใคร แสดงว่าเมื่อก่อนทั้งคู่ต้องเคยมีปฏิสัมพันธ์กันไม่น้อย
หวงจ่านอดสงสัยไม่ได้ "นายเป็นใคร?"
"ตอนเด็กๆ นายมาที่บ้านฉันจับยาบ่อยๆ" หลี่หย่วนเต้าพูดพลางไม่รีบร้อน
หวงจ่านอึ้งไป ก่อนจะนึกขึ้นได้ในไม่ช้า เผยรอยยิ้มที่มีความหมายลึกซึ้ง "อ๋อ นายนี่เอง! ไม่แปลกใจเลยที่เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ ก็ถือว่ามาจากตระกูลหมอยาเหมือนกันนะ! เมื่อก่อนฉันก็เคยคิดว่าตัวเองมีพื้นเพที่เจ๋ง แต่หลังจากไปปินไห่และเข้าสำนักเสวียลูจวีแล้ว คิดย้อนไปถึงตัวเองเมื่อก่อน ช่างเป็นกบในกะลาจริงๆ!"
อะไรนะ!
คุณชายหวงเป็นศิษย์ของเสวียลูจวี ดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งวิชาแพทย์งั้นเหรอ?
พระเจ้า!
คนมากมายในที่นั้น รวมถึงเฉิงซวิน ต่างเบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตะลึงและตกตะลึง
เสวียลูจวีน่ะนะ แม้แต่คนธรรมดาก็เคยได้ยินชื่อ เป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งวิชาแพทย์ที่กึกก้องกังวาน เป็นที่ที่ผู้คนมากมายมุ่งไปเพื่อรักษาโรคช่วยชีวิต
เป็นสถานที่ที่หลายคนที่มุ่งมั่นในวิชาแพทย์ใฝ่ฝันจะได้เข้าไป!
ไม่นึกเลยว่าหวงจ่านจะเป็นศิษย์ของเสวียลูจวี!
หมอหลายคนในที่นั้นรู้ว่าหวงจ่านได้เข้าสำนักหมอ แต่ไม่รู้รายละเอียด
ตอนนี้ได้ยินว่าเป็นเสวียลูจวี ต่างก็ตกตะลึงไปตามๆ กัน
สายตาที่พวกเขามองไปยังหวงจ่าน เต็มไปด้วยความคลั่งไคล้ และยังเต็มไปด้วยความยำเกรง!
การได้เป็นศิษย์เสวียลูจวี เมื่อสำเร็จแล้ว ก็จะต้องกลายเป็นปรมาจารย์แพทย์ในอนาคตอย่างแน่นอน!
ไม่แปลกใจเลยที่อีกฝ่ายอายุยังน้อยแต่กลับทำให้ท่านอธิการบดีเฒ่าลดท่าทีลงมาได้!
"ไอ้หนู ตอนนี้รู้หรือยังว่าตัวเองโง่เขลาแค่ไหน?"