จงหลิงไม่สนใจฉินซูที่ทำตัวไม่ถูก จ้องมองไปที่หลี่หย่วนเต้า
หลังจากสำรวจอยู่ครู่หนึ่ง
นางส่ายหน้าเล็กน้อย เอ่ยว่า “แกเนี่ยนะ จะทำลายตระกูลจงของข้าได้! ไม่รู้ว่าเป็นคุณชายมาจากตระกูลไหน แต่ด้วยกำลังของตระกูลธรรมดา ถึงขั้นแข็งแกร่งอย่างตระกูลจวิน ก็ยังไม่กล้าพูดว่าจะทำลายตระกูลจงของข้าได้ในคืนเดียว!”
“ที่เจ้าพูด ก็จริง!”
หลี่หย่วนเต้ายิ้มจาง ๆ เอ่ยขึ้น
ตอนที่เขาทำลายตระกูลจง เขารู้ดีว่าตระกูลจงไม่ได้ดูเรียบง่ายเหมือนภายนอก
รากฐานของมัน เกรงว่าสกุลใหญ่อย่างตระกูลจวิน ก็ไม่อาจเทียบได้!
“ใช่ ๆ ๆ...”
“คุณหนูจงพูดถูก!”
“เรื่องของตระกูลจง ไม่เกี่ยวกับหย่วนเต้า แน่นอนว่าไม่ใช่หย่วนเต้าลงมือ ตอนนี้เขายังเป็นแค่นักเรียนคนหนึ่งนะ”
ฉินซูดีใจอย่างยิ่ง ดึงหลี่หย่วนเต้าพลางร้องว่า “หย่วนเต้า ยังไม่รีบขอโทษคุณหนูจงอีก? เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเรา ขอโทษคุณหนูจงแล้ว เราก็ไปกัน”
หลี่หย่วนเต้า: “ป้าฉิน เรื่องมันไม่ง่ายอย่างที่ป้าคิด ผมจัดการเองดีกว่า!”
“หลี่หย่วนเต้า แกบ้าไปแล้วเหรอ?”
“ความอยากแสดงออกของแก มันแรงขนาดนั้นเลย?”
เฉินเหยียนชีทนดูไม่ไหวแล้ว ตวาดอย่างฉุนเฉียวว่า “เรื่องตรงหน้า แกคิดว่ามันง่ายนักหรือ? มันถึงตายได้นะ! แกจะเอาอะไรไปจัดการ! แกบ้าไปแล้ว แต่พวกเรายังไม่บ้า อย่าลากแม่ฉันลงน้ำ อย่าลากครอบครัวฉันทั้งครอบครัวลงน้ำ!”
“แม่ อย่าสนใจเขา เราออกจากที่อันตรายนี่กันเถอะ!”
พูดจบ เฉินเหยียนชีก็จะดึงฉินซูออกไป