สำหรับหลี่หย่วนเต้าแล้ว
สิ่งที่อยู่ตรงหน้า เป็นเพียงสีขาวโพลนไปหมด คล้ายหมูเนื้อขาวชิ้นใหญ่ จิตใจไร้ซึ่งความสะเทือน
ดังนั้นเขาจึงถือเข็มเงิน แทงลงบนรอยแผลสะดุดตามากมายของตวนมู่ฉิง แล้วสอดแทรกพลังวิญญาณเข้าไป
บาดแผลบนร่างของตวนมู่ฉิง จึงสมานตัวอย่างรวดเร็วจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
ส่วนตวนมู่ฉิงนั้น รู้สึกว่าตนเองถูกมองจนทะลุปรุโปร่ง ไม่มีความเป็นส่วนตัวหลงเหลือเลย!
ตัวเองก็เหมือนหมูที่ถูกถอนขนจนเกลี้ยง ปล่อยให้เขาผ่าตัดตามอำเภอใจ!
ตอนนี้ตวนมู่ฉิงได้แต่พยายามยกมือขึ้นมา ปิดใบหน้าแดงก่ำที่เต็มไปด้วยความเขินอายและโมโห บางทีแบบนี้ก็อาจไม่อายมาก!
แต่เธอก็รู้ว่า ตอนนี้หลี่หย่วนเต้าลงมือเพื่อช่วยชีวิตเธอ!
ถ้าตายจริงๆ ก็เหลือเพียงกระดูกแดงๆปนขาวๆ จะดูหรือไม่ดูอะไร ก็ไม่มีความหมายอีก!
สิบนาทีต่อมา
หลี่หย่วนเต้าหยุดมือ เก็บเข็มเงินทั้งหมด พูดว่า: "เสร็จแล้ว! ลุกขึ้นสิ ใส่เสื้อผ้า! อย่านอนโป๊อยู่เลย…"
"…"
ตวนมู่ฉิงเอามือปิดหน้าแน่นขึ้น ยิ่งรู้สึกอับอายขายหน้า
คำพูดของหลี่หย่วนเต้า ทำให้เธอแทบจะหาที่อยู่ไม่เจอ
อีกอย่าง อะไรคือลุกขึ้นมาใส่เสื้อผ้า?
คุณไม่อยากให้ฉันอยู่แบบนี้ต่ออีกหน่อย ให้คุณได้ดูจนหนำใจหรือไง?
ตวนมู่ฉิงรู้สึกขุ่นเคืองใจ คิดว่าเสน่ห์ของตัวเองถูกดูหมิ่น
เมื่อเห็นว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ยอมขยับ หลี่หย่วนเต้าก็พูดไม่ออก: "ฉันจะช่วยเติ้งอี้ ซูจา และอาลี่ให้ฟื้นก่อน ถ้าคุณไม่ใส่เสื้อผ้า เดี๋ยวพวกเขาตื่นขึ้นมา ฉันดูสิคุณจะอายแค่ไหน…"
"อ๊ะ…"
ตวนมู่ฉิงร้องตกใจ รีบพลิกตัวลุกขึ้นหาชุดของตัวเองในห้องใต้ดิน แล้วสวมใส่อย่างคล่องแคล่ว
ห้องใต้ดินเป็นที่ซ่อนลับที่เธอขุดเอาไว้โดยไม่ตั้งใจก่อนหน้านี้ ปกติก็เก็บของใช้ประจำวันไว้ไม่น้อย
ตอนนี้ไม่เพียงแต่หลบหนีมาได้ เสื้อผ้าที่เก็บไว้ก็ได้ใช้ด้วย
หลังจากสวมเสื้อผ้า เธอก็ค่อยๆตระหนักว่าแผลบนร่างตัวเองหายสนิทแล้ว
เธอยังตรวจดูแผลที่หน้าอกซึ่งรุนแรงที่สุดด้วย ไม่มีความเจ็บปวดใดๆ แม้แต่แผลเป็นก็ไม่เหลือ
ก่อนหน้านี้
หลี่หย่วนเต้าเคยรักษาเธอครั้งหนึ่ง แล้วก็เคยเห็นวิชาแพทย์ที่มหัศจรรย์สุดจะบรรยายของเขามาแล้ว