"สาวสวย ขอรู้จักหน่อยได้ไหม?"
กงต้านเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม ดวงตาเล็กเท่าเมล็ดถั่วจับจ้องจีหงเหยียนไม่วางตา สายตาเต็มไปด้วยไฟราคะอันร้อนแรง
ร่างอ้วนพีของเขาสั่นระริก หัวใจพลันเต้นรัว ความเร่าร้อนที่พลุ่งพล่านไปทั่วร่างแทบจะระงับไม่อยู่!
หญิงสาวในชุดโบราณสีแดงตรงหน้างดงามเกินไป งดงามราวกับเทพธิดา แค่มองเพียงแวบเดียวก็ใจสั่น
แม้แต่ในเมืองหลงตู ก็คงมีไม่กี่คนที่จะเทียบชั้นกับนางได้!
ใจที่เร่าร้อนของกงต้านแทบจะพุ่งเข้าใส่หน้าจีหงเหยียนอยู่แล้ว
เขาทำหน้าตาลามก มืออวบอ้วนถูไถไปมา แทบอยากจะกระโจนเข้าใส่จีหงเหยียน
ทว่า
เขาไม่รู้เลยว่ากำลังยั่วยุเทพมรณะแบบไหน!
เพียงแต่ตอนนี้จีหงเหยียนเป็นแค่หุ่นเชิดตัวหนึ่ง
แม้นางจะยังคงมีความทรงจำบางส่วน และรู้ว่ากงต้านแสดงท่าทีไม่เป็นมิตร
แต่นางก็ไม่ได้รู้สึกไม่พอใจมากนัก เพียงแค่ขมวดคิ้ว เดินอ้อมเขาไป
อีกฝ่ายไม่ได้ลงมือกับนาง ไม่ได้ก่อภัยคุกคาม นางจึงไม่ลงมือโดยไร้เหตุ
เมื่อเห็นจีหงเหยียนเมินเขา แล้วเดินจากไปเงียบ ๆ กงต้านก็อึ้งไป
"เฮ้ย สาวน้อยคนนี้เย็นชาดีนี่นา!"
"คิดว่าข้าเป็นแค่ไอ้อ้วนคนนี้เลยดูถูกงั้นหรือ?"
"เย็นชาแบบนี้ เดี๋ยวพอรู้ว่าข้าเป็นใคร รู้จักฝีมือของข้า จะต้องอ่อนหวานเหมือนน้ำแน่!"
กงต้านไม่ได้โกรธปฏิกิริยาของจีหงเหยียน เขาเหยียดยิ้มแล้วรีบตามไป
ไม่ว่าในเมืองหลงตูหรือตอนออกปฏิบัติภารกิจข้างนอก ผู้หญิงที่เขาต้องการ ต่อให้ตอนแรกขัดขืนหรือไม่เต็มใจแค่ไหน พอรู้จักฐานะของเขา ก็ไม่มีใครไม่เปลี่ยนสีหน้าในพริบตา เข้ามาประจบสอพลอ!
ในความคิดของกงต้าน
จีหงเหยียนตรงหน้าก็ต้องจบแบบเดียวกัน!
"สาวสวย เย็นชาจังเลยนะ?"
กงต้านเดินตามจีหงเหยียนไปสบาย ๆ พลางยิ้มพูด "รู้ไหมว่าข้าเป็นใคร? บอกให้นะ ถ้ามาอยู่กับข้า รับรองจะสุขสบายไปตลอด!"
จีหงเหยียนเดินมาถึงหน้าประตูหมู่บ้านลี่สุ่ยอั้น หยุดเท้า หันไปมองกงต้าน แล้วเอ่ยว่า "ไสหัวไป!"
พูดจบ นางก็เดินตรงเข้าไปในหมู่บ้าน
ให้ข้าไสหัว?
เฮ้!
ร้ายจริง ๆ เลยนะ!