"ดูข้าผิดไป?"
"เหอะๆ... หวงเจียว เจ้านี่ช่างน่าขันจริงๆ!"
หลู่ไข่หัวเราะเย็นชา มองด้วยความดูถูก "เจ้าบอกข้าสิ เมื่อไหร่ที่เจ้าเคยมองข้าตรงๆ? คนที่ไร้ยางอายที่สุดคือเจ้าต่างหาก! ดูท่าทางยั่วยวนของเจ้าสิ คืนนี้ไปปรนนิบัติท่านอ๋องว่านให้ดีๆ เถอะ..."
"เจ้า..."
หวงเจียวทั้งโมโหทั้งโกรธ แต่ก็เถียงคำไร้ยางอายของหลู่ไข่กลับไม่ได้ เพราะนางไม่มีทางทำได้ถึงขั้นไร้จรรยาบรรณแบบอีกฝ่าย
"พอๆ กันที..."
ทันใดนั้น หลี่หย่วนเต้าก็หาวหวอด ส่ายหัวพลางพูด "เอะอะโวยวายกันไปก็ไร้ประโยชน์อะไร? ดูท่าคงไม่จบง่ายๆ สักพักแล้ว! เสี่ยวเสี่ยว หงเหยียน พวกเราไปกันเถอะ!"
เขาดึงมือไป๋เสี่ยวเสี่ยวและจีหงเหยียน เตรียมจะออกไป
การกระทำของเขา ทำให้ทุกคนอดมองด้วยสายตาตกตะลึงไม่ได้
ฝั่งตรงข้าม หม่าควง ว่านเทียนเจวี๋ย และคนอื่นๆ ก็เงยหน้ามองเช่นกัน
เมื่อครู่พวกเขาไม่ได้สังเกตเห็นการมีอยู่ของหลี่หย่วนเต้าเลย ในที่นี้มีแต่พวกหัวดื้อรั้น จะนับเป็นตัวอะไรได้ ไม่จำเป็นต้องใส่ใจ
แต่ตอนนี้ เมื่อต้องเผชิญสถานการณ์เช่นนี้ หลี่หย่วนเต้ากลับกล้าโผล่หัวออกมาทำเป็นเก่ง!
แถมยังคิดจะไปอีก?
ล้อเล่นรึไง!
เรื่องยังไม่จบ พวกเขายังไม่อนุญาต ใครจะไปได้?
นี่มันไอ้โง่มาจากไหนกัน!
พวกเพื่อนร่วมชั้นต่างก็จ้องหลี่หย่วนเต้า สีหน้ามึนงง
หวงเจียวเบิกตากว้าง หันกลับไปมอง "ศิษย์พี่หย่วนเต้า ท่าน..."
"ฮ่าๆๆๆ..."
หลี่หย่วนเต้า ตอนนี้นายยังกล้าโผล่หัวออกมาทำเก่งอีก!
แกจะพาพวกนางไป? ตลกสิ้นดี แกคิดว่าท่านอ๋องควงกับท่านอ๋องว่านไม่มีตัวตนรึไง! แกกำลังตบหน้าผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองท่านอยู่นะ...
หลู่ไข่หัวเราะเสียงดังลั่น หันกลับมามองด้วยความโกรธ "ไอ้เหี้ยเอ๊ย! ก็เพราะแกแท้ๆ! ไม่งั้นเรื่องมันคงไม่เป็นแบบนี้..."
เรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับข้า?
หลี่หย่วนเต้าหรี่ตาจ้องหลู่ไข่ที่เหมือนหมาบ้า พูดเย็นชาว่า "เรื่องที่นายก่อขึ้น จะมาเกี่ยวอะไรกับฉัน? ไอ้พวกขี้อวด! ถ้าฉันไม่คิดว่าเสียเวลามานานเกินไป ฉันจะตีปากหมาบ้าๆ ของนายให้แหลก!"
"เสี่ยวเสี่ยว ไปกันเถอะ!"
เพียงแต่ว่า