ความโกรธของจางโป ทำให้ตวนมู่ฉิงพลันตื่นตระหนก
ไม่ว่าจะเป็นหลี่หย่วนเต้าหรือจางโป ล้วนไม่ใช่คนที่เธอจะล่วงเกินได้
หากจัดการทั้งสองฝ่ายไม่ดี เกรงว่าจะต้องมีปัญหาทั้งคู่!
"คุณชายหลี่ ท่านผู้อาวุโสจาง ได้โปรดระงับโทสะด้วยเถิด..."
ตวนมู่ฉิงสีหน้าเจื่อนๆ กล่าวอย่างจนใจ "ดิฉันจนปัญญาแล้ว จึงออกตามหาจอมยุทธ์ทุกหนแห่ง หวังว่าจะมาช่วยเสริมกำลัง จึงเรียกเท่าที่มี... คุณชายหลี่แม้อายุน้อย แต่ฝีมือไม่ธรรมดาเลยนะคะ!"
"ท่านจาง ได้โปรดระงับโทสะด้วย!"
"ไอ้หนูนี่ ดูท่าเป็นรุ่นหลังของเพื่อนประธานต้วนมู่ คงมีพื้นเพไม่ธรรมดาเช่นกัน ครั้งนี้มาเฝ้าสังเกตการณ์เปิดโลกทัศน์!"
โหวเยี่ยนรีบเข้ามาหาจางโป พูดเสียงเบาว่า "ท่านจาง ตอนนี้ท่านทะลวงถึงระดับปรมาจารย์ยุทธแล้ว จะไปถือสาเด็กน้อยแบบนี้ทำไม? ถือว่าให้เกียรติประธานต้วนมู่เถอะนะ!"
"คำกล่าวของท่านโหว ทำให้กระผมละอายใจ! ระดับการฝึกฝนสูงขึ้น แต่นิสัยใจคอยังต้องฝึกฝนต่อไป"
"ช่างเถิดๆ กระผมเป็นถึงปรมาจารย์ยุทธ หากถือสาเด็กน้อย แพร่งพรายออกไป คงกลายเป็นตัวตลก!"
จางโปพยักหน้า แล้วหันไปบอกตวนมู่ฉิงว่า "ประธานต้วนมู่ กระผมเห็นแก่หน้าเธอ จะไม่ถือสาเขา! ตอนประลอง อย่าให้เขามาขัดจังหวะก็พอ!"
"เจ้าค่ะ ท่านผู้อาวุโสจาง!"
ตวนมู่ฉิงตอบรับอย่างนอบน้อม แล้วเชิญทั้งสามคนนั่ง
จากนั้นเธอหันหลังกลับมา กล่าวอย่างจนใจว่า "คุณชายหลี่ ขอโทษด้วยนะคะ ต้อนรับไม่ดีพอ ทางท่านจาง... ดิฉัน... ดิฉันก็ไม่อยากล่วงเกิน!"
"ว่ากันตามนั้น ฉันเข้าใจ!"
หลี่หย่วนเต้ามองตวนมู่ฉิงแวบหนึ่ง พลางส่ายหน้า
เมื่อได้ยิน
ตวนมู่ฉิงถอนใจโล่งอกในใจ เธอพูดเสียงเบาว่า "เช่นนั้นคุณชายหลี่ รอสักครู่ช่วยคุมเชิง สังเกตการณ์สักหน่อยก็พอ มีท่านจางอยู่ที่นี่ ไม่ต้องให้คุณลงมือเลย!"
"ก็ดี ฉันจะดูสนุกๆ"
หลี่หย่วนเต้าโบกมือ "ไปทำงานเถอะ!"
บทสนทนานี้
แม้จะลดเสียงลงแล้ว แต่จางโปกลับได้ยินชัดเจนแจ่มแจ้ง ใบหน้าเฒ่าผ่อนคลายลงอย่างสิ้นเชิง
ในสายตาเขา ตวนมู่ฉิงสุดท้ายแล้วก็ต้องพึ่งพาเขานั่นแหละ!
ตั้งแต่ทะลวงเป็นปรมาจารย์ยุทธ เขายังไม่ได้โชว์ฝีมือสักที ได้ประลองกับคู่ต่อสู้ระดับใกล้เคียงกันสักยก