"ซ่างลี่จวิน!"
"แกทะลวงถึงขั้นครึ่งปรมาจารย์แล้วเหรอ?"
ฉื่อชงและโหวเยี่ยนที่ยืนอยู่ข้างจางปัว ต่างอุทานออกมาอย่างอดไม่อยู่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและตื่นตะลึง
ชายกำยำฝั่งตรงข้าม หน้าตาดุดัน รูปร่างสูงใหญ่ ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายกดดันน่าเกรงขาม!
กลิ่นอายเช่นนี้ สำหรับฉื่อชงและโหวเยี่ยนแล้ว มันคุ้นเคยเกินไปแล้ว!
อีกฝ่ายนับเป็นมือหนึ่งของวงการยุทธ์แห่งรัฐเตียนหนานที่อยู่ใต้ปรมาจารย์ยุทธ!
ซ่างลี่จวินไม่ได้มาจากตระกูลยุทธ์ และก็ไม่ใช่ศิษย์สำนักใหญ่ใด แต่ด้วยพรสวรรค์ด้านยุทธ์ที่พบได้ในรอบร้อยปี อายุเพียงแค่ 40 ปี ก็ก้าวขึ้นสู่ขั้นครึ่งปรมาจารย์ในตอนนี้!
เมื่อสามปีก่อน เขาเพิ่งทะลวงขึ้นเป็นยอดฝีมือระดับเสวียนจิ่งขั้นสูงได้ไม่นานเอง!
ตอนนี้ กลับทะลวงขึ้นอีกครั้ง!
ต้องรู้ว่า
เขาเป็นคนชั้นต่ำจากป่าเถื่อน เพิ่งเริ่มฝึกยุทธ์ตอนอายุ 20 ปี ทั้งไร้ทรัพยากร ไร้ภูมิหลัง การที่ฝึกฝนได้เร็วถึงเพียงนี้ เมื่อเทียบกับอัจฉริยะขั้นเทพของสำนักยุทธ์แล้ว ก็ใช่ว่าจะด้อยกว่า!
และเมื่ออยู่ในระดับเดียวกัน การต่อสู้จริงแล้ว ซ่างลี่จวินแทบไม่มีคู่ต่อสู้
เขาเป็นคนบ้าระห่ำที่ฝ่าฟันออกมาจากดินแดนโกลาหลนะ!
ในอดีต
ฉื่อชงและโหวเยี่ยนก็เคยตะลุยชายแดนรัฐเตียนหนาน การออกมาจากสถานที่แบบนั้น เรียกได้ว่าเก้าตายหนึ่งรอด!
ในเขตชายขอบของดินแดนโกลาหล มีเหล่านักรบยุทธมืดและนักยุทธ์อิสระอยู่มากมาย
ในสถานที่เช่นนั้น แม้จะเป็นเพียงชายขอบของดินแดนโกลาหล แต่ละคนล้วนใช้ชีวิตด้วยการหาเลือดบนคมมีด
ไม่ว่านักยุทธ์อิสระระดับไหนก็ตาม ทุกคนเพื่อข้าวสักคำ เพื่อทรัพยากรฝึกฝนสักชิ้น เพื่อที่ซุกหัวนอนสักแห่ง ล้วนแขวนชีวิตไว้กับเข็มขัดแทบทุกวัน ทุ่มชีวิตเข้าสู้!
เพื่อสังหารฟันสู่อนาคตอันรุ่งโรจน์!
เพื่อสังหารฟันเส้นทางโลหิต สู้ไม่ลดละ เพียงเพื่อมีชีวิตอยู่ เพื่อให้ระดับการฝึกฝนก้าวหน้า หรือแม้แต่ทะยานสู่ฟ้า บรรลุพลังยุทธ์สูงสุด!
นักยุทธ์อิสระบางคน อยากเป็นผู้อาวุโสของขุมกำลังยุทธ์ หรือผู้อาวุโสของตระกูลยุทธ์ หรือสำนักยุทธ์อะไรสักแห่ง หรือแม้แต่สร้างขุมกำลังของตัวเอง ก็ต้องใช้หมัดพูด ใช้กำลังพูด!