"อึม?"
"นายคนธรรมดาคนหนึ่ง แต่กลับมองออกว่าสัญลักษณ์วิญญาณแผ่นนี้ไม่ธรรมดางั้นเหรอ?"
ชายสองคนตรงหน้า พอได้ยินคำของหลี่หย่วนเต้าก็ตกตะลึงเล็กน้อย
หลี่หย่วนเต้ายิ้มเจื่อน ๆ "ใครบอกว่าฉันเป็นคนธรรมดา?"
"อึม?"
ชายสวมชุดเต่าสองคนเงยหน้าขึ้นทันที เผยให้เห็นสองใบหน้าผีดิบ แววตาตื่นตะลึง
หลี่หย่วนเต้ายิ้มแล้วพูดต่อ "พวกนายมาจากสำนักฝึกเซียนแห่งไหน? นายบอกว่าฉันมีสายใยเกี่ยวโยงกับพวกนาย คำนั้นหมายความว่ายังไง?"
คราวนี้
ชายสองคนตรงหน้าสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นทันที
หลี่หย่วนเต้ามองออกว่าพวกมันเป็นผู้ฝึกบำเพ็ญเซียน แต่พวกมันกลับมองไม่เห็นความลึกของหลี่หย่วนเต้า
"เพื่อนผู้บำเพ็ญคือใคร?"
ชายผู้ถือสัญลักษณ์ล็อกวิญญาณถามเสียงหนักแน่น
หลี่หย่วนเต้าส่ายหน้า "ตอนนี้ฉันเป็นคนถาม ตอบคำถามของฉันก่อน!"
"ได้!"
"พวกเราจะบอกได้ว่ามาจากสำนักไหน"
ชายผู้ถือสัญลักษณ์ล็อกวิญญาณพยักหน้า "แต่นายต้องยื่นกำไลที่ข้อมือให้พวกเราก่อน!"
"อันนี้คือกำไลเคียนคุนของฉัน ของที่สูงกว่าถุงเก็บของชั้นหนึ่ง"
"นายว่าฉันจะให้พวกนายได้เหรอ?" หลี่หย่วนเต้าพูดพร้อมรอยยิ้มกึ่งเจื่อน
"อะไรนะ!"
ทั้งสองสีหน้าเปลี่ยนไปทันที แถมแววตายังลุกวาว
กำไลเคียนคุน!
ของล้ำค่ากว่าถุงเก็บของตั้งสิบเท่า!
ทั้งสองสบตากัน เห็นความลังเลสับสนในตากันและกัน
ท้ายที่สุดพวกมันก็กดความคิดฆ่าคนแย่งของลง
ชายผู้ถือสัญลักษณ์ล็อกวิญญาณพูดอีกครั้ง "ในกำไลเคียนคุนของเพื่อนผู้บำเพ็ญมีของที่พวกเราต้องการ ขอร้องให้ยกมันให้ได้ไหม!"
"คืออะไร?"
หลี่หย่วนเต้าถามอย่างแปลกใจ
แต่เท่านี้ใจก็สั่นวูบ นึกถึงดวงจิตของเสวี่ยหลิงจื่อที่ถูกขังไว้ในไหเลี้ยงวิญญาณ
กลิ่นอายบนตัวคนตรงหน้า ช่างคล้ายกับทั้งสองคนนี้เหลือเกิน
พวกมัน... เป็นผู้ฝึกบำเพ็ญเซียนจากประตูศพยางั้นเหรอ?
ตอนนี้ทางออกของประตูศพยาเปิดแล้วงั้นเหรอ?
ใบหน้าหลี่หย่วนเต้าเปล่งสีหน้าตื่นเต้น
ถ้าประตูศพยาเปิดแล้ว เขาจะเข้าสู่ดินแดนศพยาโบราณได้โดยตรง แล้วตามหานักพรตไร้แขนได้
"ในกำไลเคียนคุนของเพื่อนผู้บำเพ็ญ น่าจะเก็บดวงจิตหนึ่งดวงไว้"
"เขาเป็นศัตรูของพวกเรา เราอยากดึงวิญญาณตำวิญญาณมันให้ตายไปข้างหนึ่ง!"