ถอดเสื้อผ้าแล้วลากตัวไป?
คำพูดของจางจื่อเฉียงทำให้หวงเหิงเปลี่ยนสีหน้าทันที เขารีบดึงลูกสาวไปหลบข้างหลัง พร้อมกับยกมีดทำครัวตั้งขวางตรงหน้า
“ถ้าแกบังอาจทำอะไรบ้าๆ ฉันจะฟันแกก่อน!”
หวงเหิงพูดด้วยน้ำเสียงดุร้าย
เพื่อปกป้องลูกสาว ตอนนี้เขาเต็มไปด้วยความดุดัน
เพียงแต่ร่างกายของเขากลับสั่นเทาอยู่ไม่หยุด
จางจื่อเฉียงอดหัวเราะเยาะไม่ได้ “พ่อตาจ๋า ดูมือแกสิ สั่นจนถือมีดไม่มั่นคงเลยด้วยซ้ำ! โอ้โหโอ้โห... ระวังจะทำร้ายตัวเองนะ!”
พูดถึงตรงนี้
เขาหยิบไม้เบสบอลมาจากรถกุยฮว่อที่จอดอยู่ข้างหลัง แล้วถือไว้ในมือตีดังป้าดๆ
“พ่อ... อย่าใจร้อนนะ!”
“อย่าไปสนใจพวกมันเลย เรากลับบ้านกันเถอะ!”
“เราปิดประตูบ้าน แล้วทำเป็นไม่เห็นพวกมันก็ได้!”
ตอนนี้หวงเจียอวิ๋นใจร้อนจนร้องไห้ออกมาแล้ว เธอดึงแขนพ่อให้ถอยไป พลางร้องไห้พลางพูดว่า “พ่อ ต่อไปหนูไปกลับโรงเรียนจะกลับกับเพื่อนนะ พ่ออย่าใจร้อน!”
“ดีๆๆ...”
เมื่อเห็นลูกสาวร้องไห้ หวงเหิงก็รู้สึกทั้งจนใจและโทษตัวเอง รีบหุบมีดทำครัว แล้วพูดว่า “ต่อไปพ่อจะไปกลับโรงเรียนกับลูกเอง รับส่งลูกก็ใช้เวลาไม่มากหรอก”
“โอ้โห พ่อตาท่านนี่เป็นห่วงว่าเสี่ยวอวิ๋นจะเดินทางลำบาก หรือกลัวว่าเธอจะเดินถนนไม่ปลอดภัยกันแน่?”
จางจื่อเฉียงกะพริบตาหลิ่วๆ พูดว่า “ท่านพ่อตาวางใจได้เลย ต่อไปนี้ก็มีข้า จางจื่อเฉียง คอยรับส่งเธอไปกลับโรงเรียนเอง! ขี่รถกุยฮว่อของข้า เท่จะตายไป ว่ามั้ย?”
“ไม่ต้อง!”
หวงเหิงโบกมีดทำครัว เตรียมจะถอยกลับเข้าบ้านกับลูกสาว
จางจื่อเฉียงหัวเราะเย็นชา “พ่อตาจ๋า ถ้าพวกท่านกล้าเข้าไปในบ้านละก็ รอให้ถึงค่ำก่อน ข้ากลัวว่าข้าจะอดใจไม่ไหว แล้วปีนขึ้นไปบนดาดฟ้าบ้านท่าน แล้วก็ย่องเข้าไปในห้องหอของเสี่ยวอวิ๋น! ถึงตอนนั้น ถอดเสื้อผ้าเธอออก แล้วค่อยทำนั่นทีนี่... โอ้โหโอ้โห...”
“พวกเราที่นี่มีพี่น้องกลุ่มหนึ่ง หลายคนมาก ถ้าต่างก็อดใจไม่ไหวขึ้นมา เรื่องก็จะไม่ค่อยดีนักแล้ว... เธอจะทนไหวเหรอ? หรืออาจจะสุขเสียจนแทบตาย?”
เสียงพูดเพิ่งจบลง
“ฮ่าๆๆๆ...”
เสียงหัวเราะคึกคะนองและหยาบโลนจำนวนนับไม่ถ้วนดังระเบิดขึ้นท่ามกลางลูกน้องกลุ่มหนึ่งที่อยู่ข้างหลังจางจื่อเฉียง