คำพูดของทัวป๋ออิ๋ง หลี่หย่วนเต้าไม่มีความสงสัยเลย
เพราะเขาตรวจพบรอยประทับที่ถูกฝังไว้ในร่างกายของอีกฝ่ายจริง ๆ
น่าจะเป็นสิ่งที่ผู้ส่งสาส์นแห่งป้ายบุปผาเหมยผู้นั้นทิ้งไว้!
ทว่า
มีบางคำถาม
หลี่หย่วนเต้ายังคงสงสัยอยู่บ้าง จึงถามว่า "ในเมื่อเจ้าเป็นผู้ชี้นำของสำนักดอกเหมย เหตุใดจึงต้องถ่ายทอดตำแหน่งผู้ชี้นำให้หลัวเฉินเจวี๋ยด้วย? ด้วยเจ้ามีผู้ส่งสาส์นแห่งป้ายบุปผาเหมยหนุนหลังอยู่ เบื้องบนไม่น่าลงโทษเจ้า!"
"และหากเจ้าจะถอนตัวออกมา มีผู้ส่งสาส์นผู้นั้นควบคุมเจ้าอยู่ เจ้าก็ไม่อาจหนีรอด!"
ทัวป๋ออิ๋งนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงตอบว่า "ข้าเป็นทาสอาญาลับของท่านผู้ส่งสาส์น! เบื้องบนต้องการกำจัดข้า และหาผู้ชี้นำคนใหม่ แม้แต่ท่านผู้ส่งสาส์นก็ห้ามไม่ได้! แต่หากข้าลอกคราบทองคำ หลบซ่อนตัว และยังคงเป็นทาสอาญาของท่านผู้ส่งสาส์นต่อไป ข้าก็จะรอดชีวิต!"
คำพูดของอีกฝ่าย
เต็มไปด้วยข้อมูลมากมาย!
หลี่หย่วนเต้าหรี่ตาลงเล็กน้อย พูดอย่างเย็นชาว่า "ถ้าเช่นนั้น เรื่องที่ต้องการฆ่าครอบครัวของข้า ไม่ใช่คำสั่งจากสำนักดอกเหมย แต่มีผู้สั่งการเป็นการส่วนตัวงั้นหรือ?"
"ท่านผู้อาวุโส... เรื่องนี้... เรื่องนี้ข้าเองก็ไม่ทราบเช่นกัน!"
"ข้าเพียงปฏิบัติตามคำสั่ง!"
"หากไม่ทำตาม ข้าไม่เพียงต้องตาย ตระกูลทัวป๋อของข้าก็จะถูกกวาดล้างเผ่าพันธุ์!"
ทัวป๋ออิ๋งยิ้มอย่างขมขื่น ส่ายหน้าอย่างสิ้นหวัง
"ตระกูลทัวป๋อของพวกเจ้า ถูกข้าทำลายไปแล้ว!"
หลี่หย่วนเต้าสายตาคมกริบราวมีด พูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบว่า "เมื่อถึงคราวกลับไปยังหน้าผาหวันโยว เจ้าควรภาวนาให้ได้พบกับผู้ส่งสาส์นแห่งป้ายบุปผาเหมยผู้นั้น!"
"หือ?"
"ตระกูล... ถูกเจ้าทำลายแล้ว?"
ทัวป๋ออิ๋งแสดงสีหน้าตกตะลึง ร่างทั้งร่างแข็งทื่อไปชั่วขณะ
จากนั้นเขาจึงร่ำไห้ตะโกนว่า "ฮ่า ๆ ๆ... กรรมตามทัน! กรรมตามทัน! ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง..."
หลี่หย่วนเต้าไม่สนใจเขา เมื่อรู้ตัวผู้อยู่เบื้องหลังได้ชัดเจนยิ่งขึ้น ก็ถือว่าเพียงพอแล้ว
เขาหมุนตัวเดินเข้าไปในตำหนักไป๋กู่ด้านหน้า
เขาอยากดูว่าภายในยังมีสมบัติอะไรหลงเหลืออยู่บ้าง