"อ๊า……"
"ทำไมนายถึงจะฆ่าฉัน?"
"ไม่น่าจะช่วยฉันเหรอ?"
อวี๋เสวียนจียังคงถูกคาถาผูกมัดของทัวป๋ออิ๋งพันธนาการอยู่ตรงนั้น นางอยากจะดิ้นรนลุกขึ้น แต่ก็ทำไม่ได้ สุดท้ายได้แต่มองขึ้นมาอย่างตกตะลึง แล้วเอ่ยกับหลี่หย่วนเต้าด้วยความประหลาดใจ
ทว่า คำพูดนี้กลับทำให้หลี่หย่วนเต้าชะงักไป
ผู้หญิงคนนี้ คิดอะไรอยู่!
คิดว่าต้องช่วยนาง เป็นเรื่องที่ควรจะเป็นอย่างนั้นหรือไง?
นี่มันคุณหนูมาจากไหนกัน!
มั่นใจในตัวเองเหลือเกิน!
หลี่หย่วนเต้ามีสีหน้าขรึมลงเล็กน้อย แล้วหัวเราะเย็น: "ทำไมฉันจะฆ่าเจ้าไม่ได้ล่ะ? เฮอะ ตอนที่เจ้าสะกดรอยพวกเรา ฉันถือว่าเจ้าคิดร้ายกับพวกเรา จะฆ่าทิ้งตรงนั้นก็ยังได้! ตอนนี้ เจ้ายังจะมีอะไรจะพูดอีก?"
"ฉัน……ฉันไม่ได้สะกดรอยนายนะ!"
อวี๋เสวียนจีกัดฟัน จากนั้นก็ทำปากยื่น กลอกตา แล้วพูดอย่างหัวเสีย: "ฉันมาที่นี่โดยใช้หยกที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้น่ะ! แล้วก็……เมื่อกี้หยกสองชิ้นที่นายเอามาจากตาลุงนั่น ต้องคืนให้ฉันนะ นั่นมันของพ่อแม่ฉัน!"
"แล้วถ้าฉันไม่ให้ล่ะ?"
หลี่หย่วนเต้าเอ่ยปากเรียบๆ
อวี๋เสวียนจีหน้าแดงด้วยความโกรธ: "นายมันคนไม่มีความรับผิดชอบ, นายมันคนเลว!"
หลี่หย่วนเต้าเบ้ปาก: "ฉันเลว? ลองดูสิว่าเจ้ามันที่มาจากไหน? เจ้ามาจากเมืองหลอมกระดูก ที่นั่นมีอะไรดีๆ กัน?"
"ไม่ใช่สักหน่อย!"
"เมืองหลอมกระดูกไม่ได้เป็นอย่างที่นายคิด!"
"ถึงที่นั่นจะมีพวกโหดเหี้ยมอำมหิตมากมาย แล้วเจ้าสำนักก็โหดร้ายยิ่งนัก แต่ก็มีคนดีๆ เยอะ……"
อวี๋เสวียนจียังคงพูดพลางย่นปาก
หลี่หย่วนเต้าเลิกคิ้วเล็กน้อย แล้วกล่าวว่า: "ต่อให้เจ้าเป็นคนดีก็เถอะ แล้วฉันจะต้องช่วยเจ้าทำไม? ในเมื่อเจ้าสะกดรอยมาจนถึงที่นี่ ก็อยู่ที่นี่ด้วยตัวเอง เติบโตและดับไปด้วยตัวเองเถอะ!"
พูดจบ
เขาก็หมุนตัวเดินจากไป
"นายอย่าไปนะ!"
อวี๋เสวียนจีมองหลี่หย่วนเต้าหมุนตัวเดินไป ตกใจจนต้องรีบร้องเรียก
ที่นี่คือป่าลึกของป่าทึบหมอกมัว กันดารไร้ผู้คน ถ้านางถูกพันธนาการทิ้งไว้ที่นี่ ถึงแม้จะไม่เจอสัตว์ป่า แต่เกรงว่าคงถูกมด งู แมลงกัดกินจนเหลือแต่โครงกระดูกสีขาวเป็นแน่