จางจื่อเฉียงถูกตบกระเด็นลงพื้น กะทันหันเกินไปแล้ว!
ทุกคนต่างตั้งตัวไม่ทัน!
พอพวกเขาเห็นจางจื่อเฉียงที่นอนงงอยู่บนพื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดจากการถูกกระแทก ต่างก็ตกอยู่ในอาการมึนงง!
ไม่ว่าจะเป็นหวงเหิงกับชาวบ้านหมู่บ้านสุ่ยฮวาคนอื่น ๆ หรือพวกไฟผีทั้งหลาย ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าหลี่หย่วนเต้าจะกล้าลงมือ!
นี่มันจางจื่อเฉียงนะ!
แถมข้าง ๆ ยังมีเหลียงปินที่ยังไม่กลับอีก!
พวกมันจับมือกันอย่างชัดเจน ไร้กฎหมาย ไร้คนควบคุม!
ลงมือตอนนี้ มีแต่จะเสียเปรียบหนัก!
“ไอ้หนุ่มคนนี้ นี่มันหัวแข็งจริง ๆ พวกนั้นเยอะแยะขนาดนี้ยังกล้าลงมือ ไม่กลัวตายจริง ๆ!”
“แล้วเหลียงปินก็อยู่ตรงนั้น เห็นกับตาตัวเอง เรื่องคงจบกันยาก!”
“เฮ้อ เรื่องใหญ่แล้ว!”
ชาวบ้านสุ่ยฮวาหลายคนส่ายหน้าและถอนหายใจ
หวงเหิงตอนนี้หน้าซีดเป็นไก่ต้ม พึมพำออกมาว่า “เรื่องใหญ่แล้ว! เจียอวิ๋น โทษพ่อที่มันไม่ได้เรื่อง...”
ตบจางจื่อเฉียง เท่ากับยั่วโมโหอีกฝ่ายถึงขีดสุด เรื่องนี้ไม่มีทางกู้คืน!
“ไอ้หนู แกหาที่ตายรึไง?”
เหลียงปินตั้งสติจากอาการมึนงงได้ สีหน้าเขาบึ้งตึงเหมือนน้ำนิ่ง ก้าวลงจากรถอีกครั้ง สายตาเย็นเยียบจ้องมองหลี่หย่วนเต้า “ต่อหน้าต่อตาข้า แกยังกล้าลงมืออีก! แกนี่มันไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงจริง ๆ!”
หลี่หย่วนเต้าเงยหน้าขึ้นมอง แล้วถามอย่างสงสัย “ท่านเหลียง หรือว่าคำพูดของท่านเมื่อกี้ ผมฟังผิดไป? ท่านบอกกับผมเองนะว่า เล่นได้ตามสบาย แค่อย่าให้ถึงตายก็พอ! โอ้ ขอโทษ หรือว่าต้องรอให้ท่านไปก่อน แล้วผมค่อยลงมือ? จริงด้วย ขอโทษที่ทำให้ท่านลำบาก! งั้นท่านไปได้เลยตอนนี้! พวกเราเล่นของเรากันต่อ...”
“ดูออกว่าแกมีฝีมืออยู่บ้าง”
“เพียงแต่... สมองแกนี่โดนน้ำเข้าไปรึไง?”
“หรือว่าแกไม่กลัวตายจริง ๆ?”
เหลียงปินหัวเราะทั้งที่โมโห กัดฟันพูด “แกแกล้งโง่กับข้าอยู่ใช่ไหม!”
“ใครไม่กลัวตายบ้าง?”
“ผมแค่ทำตามที่ท่านพูดไว้ แค่จะเริ่มเล่นกับพวกมัน”
หลี่หย่วนเต้าถามด้วยความงุนงง “หรือว่าคนของพวกท่านกรมตำรวจ พูดไม่รักษาคำพูด หรือเล่นแล้วแพ้ไม่เป็น?”
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ...”
เหลียงปินโกรธจัด กลั้นไม่อยู่หัวเราะลั่นออกมา พร้อมกันนั้นมือก็กุมอาวุธที่เอวไว้แล้ว
เห็นดังนั้น