ครอบครัวสวีว่างเดินออกมาจากร้านอาหารแผงลอย
พวกเขามองไปที่พื้นด้านนอก แก๊งป้าหวังเป็นร้อยนอนอยู่ที่นั่นร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด ตกตะลึงจนพูดไม่ออกอยู่พักหนึ่ง
เมื่อครู่คนเป็นร้อยถืออาวุธ กรูกันเข้ามาอย่างดุดัน น่ากลัวสุดขีด!
สวีว่างคิดว่าหลี่หย่วนเต้าครั้งนี้ต้องตายแน่
เขาอยากช่วย แต่ก็หมดปัญญา
แต่ผลล่ะ
คนที่นอนอยู่กับพื้น กลับเป็นลูกน้องของเจิ้งซิงหยาง!
นั่นมันตั้งร้อยคนนะ ถูกหลี่หย่วนเต้าจัดการเรียบคนเดียว!
ตอนนี้
เขาสังเกตว่าเจิ้งซิงหยางโดนหลี่หย่วนเต้าตวาดใส่ ตัวสั่นงันงก รีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาโอนเงิน
"หย่วนเต้า เขา...เขาบอกว่ายอมชดใช้สามล้าน?"
"แบบนี้มันจะ..."
สวีว่างกลัวเล็กน้อย เสียงสั่นถาม
พ่อสวีกับแม่สวีที่อยู่ด้านหลังก็กลืนน้ำลายอึกใหญ่ ไม่ว่าภาพคนบาดเจ็บร้องครวญครางเกลื่อนพื้นตรงหน้า หรือได้ยินเงินสามล้าน ล้วนมากพอให้พวกเขาตกใจ!
"เขาต้องยอม!"
"นี่ก็เป็นสิ่งที่เธอสมควรได้!"
หลี่หย่วนเต้าพยักหน้า เอ่ยอย่างจริงจังมาก
ติ๊ง~
ตอนนั้นเอง
เสียงคุ้นหูใสแจ๋วดังมาจากตัวพ่อสวี
เขาหยิบมือถือขึ้นดู ตาเบิกโพลงทันที: "แม่ แหวน...สามล้าน! เขา...เขาโอนมาสามล้านจริง ๆ!"
มือที่ถือโทรศัพท์อยู่ตอนนี้สั่นไม่หยุด มือถือแทบร่วงตกพื้น
เจิ้งซิงหยางโอนมาสามล้านจริง ๆ!
สวีว่างมองตัวเลขเรียงกันบนหน้าจอ อ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออกอยู่พักหนึ่ง
เขามองไปที่หลี่หย่วนเต้า เสียงสั่น: "หย่วนเต้า เงินนี้...พวกเรารับไม่ได้นะ..."
"รับไปเถอะ!"
"ปีนั้นมันหักขาเธอ แถมยังรอดจากกฎหมายของหลงกั๋วอีก ถือว่าราคาถูกมันแล้ว"
"สามล้าน มันมากตรงไหน?"
หลี่หย่วนเต้าส่ายหน้าพูด
เขาหันไปมองเจิ้งซิงหยาง พูดเสียงเย็น: "ข้าบอกไว้ชีวิตเจ้า ก็ไว้ชีวิตเจ้า เอาล่ะ พาคนของเจ้าทั้งหมดไสหัวไปเดี๋ยวนี้ ข้าให้เวลาสิบนาที! สิบนาทีแล้ว ยังอยู่แถวนี้อีก ขวางหูขวางตา อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ!"
"ครับ ครับ ครับ..."
เมื่อกี้เห็นกับตาว่าหลี่หย่วนเต้าลงมือ ได้รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ใช่พวกหนอนหนังสือกับคนซื่อบื้ออะไร มือหนักขนาดนั้น ไม่ใช่คนธรรมดามีได้แน่