หญ้าศักดิ์สิทธิ์เจ็ดประการ!
พวกมันหมายตาหญ้าศักดิ์สิทธิ์เจ็ดประการ!
ไม่แปลกเลย นี่แสดงว่าเสิ่นชางหลานก็สมคบคิดกับพวกซากุระคุนิด้วยงั้นหรือ?
ปู้หล่านคงรู้สึกประหลาดใจ
แต่สีหน้าเขากลับแฝงรอยยิ้มเย็นชา เมื่อเผชิญคำขู่ของอีกฝ่าย เขาพูดอย่างไม่แยแสว่า "นายรู้ได้ยังไงว่าฉันมีหญ้าศักดิ์สิทธิ์เจ็ดประการ?"
"ฮิฮิ... แกสงสัยฝีมือข้าได้ แต่อย่าสงสัยข่าวของข้า!"
เสิ่นชางหลานหัวเราะเย็น
ปู้หล่านคงพยักหน้าเล็กน้อย พูดว่า "หญ้าศักดิ์สิทธิ์เจ็ดประการ ใช่ ฉันได้มันมาแล้ว! แต่นายจะเอาไป ต้องดูฝีมือจริงของท่านแม่ทัพเฉินแล้วล่ะ!"
"ฮ่าๆๆๆ..."
"แกคงไม่คิดหรอกนะว่าระดับจอมยุทธ์อู่หวงขั้นสูงสุดของแก จะมาสู้กับข้าได้?"
เสิ่นชางหลานหัวเราะลั่น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูถูก
ปู้หล่านคงเหลือบมองหลี่หย่วนเต้าที่ยืนหน้านิ่งไม่พูดอะไรอยู่ข้างๆ เขาลังเลครู่หนึ่ง แล้วยิ้มเบาๆ "ท่านแม่ทัพเฉิน ถ้าไม่เชื่อ ก็ลองดูสิ! ฉันแค่กลัวว่านายจะประเมินตัวเองสูงไป แล้วเจ็บตัวเอานะ!"
คำพูดนี้
ทำให้เสิ่นชางหลานขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว เขาไม่รู้ว่าปู้หล่านคงเอาความมั่นใจ มาจากไหนถึงได้โอหังขนาดนี้ต่อหน้าเขา
"นายมัวเสียเวลาพูดกับคนจะตายทำไม?"
"ไอ้กระจอกพวกนี้ ไม่ต้องให้ฉันลงมือเองแล้วมั้ง?"
หลี่หย่วนเต้าหน้านิ่งมองปู้หล่านคง พูดเย็นชาว่า "ฉันก็ไม่อยากให้พวกมันตายเร็วนัก ต้องทรมานให้สาสม! กล้าทำร้ายป้าของฉัน อย่าหวังว่าจะตายดี!"
ได้ยินแบบนี้
เสิ่นชางหลานก็อึ้งไป
เขาพินิจหลี่หย่วนเต้า แต่ดูระดับการฝึกฝนของอีกฝ่ายไม่ออก
เขาคิดว่าอีกฝ่ายเป็นแค่คนธรรมดา จึงโกรธว่า "ไอ้เด็กน้อย แกนี่กล้าดีนะ! ต่อหน้าข้า แกยังกล้าโอหัง! ไม่รู้ว่าแกได้ดีมาจากไหน!"
"ฮ่าๆๆๆ..."
"เสิ่นชางหลาน ต้องบอกว่านายน่ะหาเรื่องตายชัดๆ!"
ปู้หล่านคงอดหัวเราะไม่ได้ "นายกล้าพูดกับคุณชายหลี่แบบนี้ นายมีกี่ชีวิตกัน?"
คุณชายหลี่?
ไอ้นี่เป็นใคร?
เสิ่นชางหลานยิ่งฉงน พินิจหลี่หย่วนเต้าอีกครั้ง แต่ก็ยังดูระดับการฝึกฝนของอีกฝ่ายไม่ออก อีกอย่างถ้าเป็นคุณชายของบริษัทหรือกลุ่มอิทธิพลไหน เขาต้องรู้จักแน่