สิ้นเสียงพูด
หลี่หย่วนเต้าก็ตวัดมือคว้าไปทางอากาศเบื้องหน้าอย่างแรง
เกิดเสียงอู้อี้ดังปัง
เงาร่างสีขาวร่างหนึ่งพุ่งกระแทกลงบนพื้นอย่างแรง
ทุกคนจ้องมอง จึงพบว่าคือจวงไป๋เตาที่พวกเขาเกือบจะลืมไปแล้วนั่นเอง
ทักษะการหลบซ่อนและหลบหนีของหมอนี่นับว่ายอดเยี่ยมจริง ๆ!
เดิมทีบาดเจ็บสาหัสจนจะอยู่รอดยากแล้ว
แต่กลับสามารถรวบรวมเรี่ยวแรงลุกขึ้นหนีตายได้
ถ้าไม่ใช่หลี่หย่วนเต้าลงมือ พวกเขาไม่มีทางหยุดการหลบหนีของไอ้หมอนี่ได้แน่
"ซ่า ๆ ต้องบอกเลยนะว่าวิชาตัวเบาหลบหนีของแกนี่ขั้นเทพจริง ๆ!"
หลี่หย่วนเต้ามองดูจวงไป๋เตาที่หมดรูปหมดร่างถูกทุ่มลงพื้น แล้วเอ่ยพร้อมรอยยิ้มเย็น
จวงไป๋เตานอนขดตัวกลิ้งเกลือกอยู่บนพื้น ส่งเสียงครวญครางต่ำอย่างทรมาน
เห็นชัดว่าถูกหลี่หย่วนเต้ากระแทกใส่พื้นอย่างแรงอีกครั้ง บาดเจ็บซ้ำสองทำให้แทบจะฟื้นคืนยากแล้ว
"คุณชายหลี่ จวงไป๋เตาแม้จะใช้พิษเป็นหนึ่ง แต่ฝีมือวิชาตัวเบาก็จัดว่าอยู่ในระดับแนวหน้าของยุทธจักรเลยนะครับ!"
"ถ้าไม่ใช่คุณชายหลี่ เกรงว่าพวกเราคงรั้งเขาไว้ไม่ได้!"
ด้านข้าง ปู้หล่านคงถอนหายใจกล่าว
หลี่หย่วนเต้าพยักหน้ารับ เขาเองก็มองออกว่าฝีมือของจวงไป๋เตานั้นน่าทึ่งจริง ๆ
ถ้าไม่ใช่เพราะประสาทสัมผัสอันน่าทึ่งของเขา อีกฝ่ายคงหนีไปแล้วจริง ๆ
"รุ่นพี่ ไว้ชีวิตด้วย ไว้ชีวิตด้วยเถิด…"
นานทีเดียว จวงไป๋เตาค่อย ๆ ฟื้นคืนสติ แล้ววิงวอนหลี่หย่วนเต้าไม่หยุด
หลี่หย่วนเต้าหัวเราะเย็น "ฉันไว้ชีวิตแกก็ไม่ใช่ไม่ได้! แกเอาตำราพิษกับเคล็ดวิธีใช้พิษทั้งหมดออกมาให้ ฉันจะปล่อยแกไป!"
"รุ่นพี่… ท่านก็ใช้พิษเป็นด้วยหรือ?"
จวงไป๋เตาเบิกตาค้าง ถามอย่างพรั่นพรึง
หลี่หย่วนเต้าส่ายหน้า "ไม่ใช่!"
"แล้ว… งั้นท่านได้ตำราพิษกับเคล็ดวิธีพวกนี้ไป ก็ไม่มีประโยชน์น่ะสิครับ"
จวงไป๋เต้าเผยสีหน้าหวาดหวั่นและขมขื่น ปากก็ว่า "รุ่นพี่ ได้โปรดไว้ชีวิตข้าน้อยสักครั้งด้วย! ข้าน้อยจะไม่กล้าเหยียบสวินเมิ่งกั่งอีก ไม่กล้าย่างกรายเข้าดินแดนปินไห่ และไม่กล้าเข้าหลงกั๋วอีก!"
"เอาของมา ฉันจะปล่อยแกไป"
"ถ้าแกยังพล่ามไร้สาระอีก ฉันจะฆ่าแกเดี๋ยวนี้!"
สีหน้าหลี่หย่วนเต้าขรึมลงเล็กน้อย กล่าวเสียงเฉียบขาด
ได้ยินดังนั้น